TAMELAND

"Περί Ύδατος" στο Φλοίσβο

2012-02-01T19:35:00.001-08:00

"Νύμφες"

Δείτε την έκθεση της ομάδας "Τεχνόσφαιρα" στο πνευματικό κέντρο

του δήμουΠ.Φαλήρου από 1-5 Φεβρουαρίου

Καθημερινά 10.30πμ.-2μμ & 6.00-9.30μμ.

Γυναίκα "Unique" 2012 στο Ζάππειο Μέγαρο

2012-01-29T11:47:00.000-08:00

Μέχρι αύριο Δευτέρα στις 5.೦೦ μμ η ξεχωριστή έκθεση Γυναίκα "Unique" 2012-στο Ζάππειο Μέγαρο...
Μιά έκθεση με πραγματικά υπέροχα έργα...επισκεφθείτε την, αξίζει!!

"΄Οταν η Τέχνη φιλοσοφεί"

2011-10-03T11:38:00.000-07:00

Με την ευκαιρία της διοργάνωσης του 2ου Διαλεκτικού Συμποσίου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, το Παγκόσμιο Φιλοσοφικό Φόρουμ διοργανώνει ομαδική εικαστική έκθεση 5-8 Οκτωβρίου 2011, στον Ελληνογαλλικό Σύνδεσμο
Πλατεία Κολωνακίου 2, 4ος όροφος με θέμα την απόδοση στις εικαστικές Τέχνες της φιλοσοφίας και των ιδεών που αυτή πρεσβεύει...

Lovers in futurism

To έργο με το οποίο συμμετέχω στην εικαστική έκθεση "Όταν η Τέχνη Φιλοσοφεί"
Εγκαίνια Τετάρτη 5 Οκτωβρίου στις 8:00 μ।μ.

2011-09-23T01:15:00.000-07:00

My Paintings Slideshow: Fotini’s trip to Αθήνα, Αττική, Ελλάδα was created by TripAdvisor. See another Αθήνα slideshow. Create a free slideshow with music from your travel photos.

From Yesterday - 30 Seconds to Mars

2011-07-08T08:33:00.000-07:00

Πρόσκληση σε εικαστική έκθεση

2011-06-03T04:05:00.001-07:00

Θα χαρώ να σας δω όλους στα εγκαίνια των "Δρώμενων Τέχνης 2011"
του Μιχάλη Ρωμανού, στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Π।Φαλήρου "ΦΛΟΙΣΒΟΣ",
όπου συμμετέχω με το έργο μου "Διπλό κορμί στο ηλιοβασίλεμα"

Εγκαίνια 7 Ιουνίου στις 8:00 μ.μ
Διάρκεια έκθεσης έως 11 Ιουνίου

Σκιές

2011-05-15T23:34:00.001-07:00

Θέλησα μέσα μου να κρυφτώ...
το χαμένο όνειρο να ξαναβρώ...
είπα πως σφιχτά τα μάτια θα κλείσω
τον πόνο και τις σκιές πίσω θ'αφήσω...

Μα κείνες με προφτάσανε:
"Που πάς;...χωρίς εμάς δεν ζεις
όσους δρόμους κι αν διαβείς
την ηχώ μας θα ακολουθείς"...

Μάσκες το μυαλό σου θα στοιχειώνουν
Σκόνη κι αέρας οι ενοχές
και των ψιθύρων σου οι κραυγές

Μα εγώ,
το παραμύθι της καρδιάς μου
ξανά θ'ακούσω...

Το όνειρο φωτιά είναι
πονάει και ματώνει,...
μα είν'αληθινό
Στη μουσική του θα αφεθώ...

ΦΩΤΕΙΝΗ ΜΑΜΑΛΗ

Aπό την ποιητική μου συλλογή με τίτλο "Εδώ θα μείνω"

Συμμετοχή μου στις εκδηλώσεις της Τεχνόσφαιρας στο Δήμο Χολαργού

2011-04-29T00:26:00.000-07:00

Wings of a Butterflie

Redhair's back

Το κίτρινο γυμνό

Iοκάστη

΄Εργα με τα οποία θα συμμετέχω στην εικαστική έκθεση στο Δημαρχείο Χολαργού

Διάρκεια 7-15 Μαϊου. Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα που περιλαμβανει και λογοτεχνικές παρουσιάσεις,
όπου επίσης συμμετέχω, καθώς και πολλή μουσική!!!

Οσοι πιστοί της Τέχνης κάθε είδους...προσέλθετε!!!

ΕΠΙΘΥΜΙΑ

2011-04-16T16:03:00.000-07:00

*
*
*
*

Embracement kiss 2011 (still...under construction)
Μεικτή Τεχνική: ακρυλικό, σιλικόνη, πάστες, άμμος
από τη σειρά Making Love

Σαν πέλαγος παρόρμησης
η επιθυμία ξεδιπλώνεται

Σ’ένα ηλιοβασίλεμα χάνεται
Στο λυκόφως μιάς δύσης σβήνει
και με του πόθου τις στάχτες σμίγει

Σα μαριονέτα
τα χνάρια της λαβωμένης νύχτας ακολουθεί
και μαζί της ερωτοτροπεί

Στην ελπίδα μιάς αυγής ξαναγεννιέται
σα φλόγα που από στάχτη ξεπηδά
κι αναδιπλώνεται, πιο δυνατή…

Mέσα σε ρόδινα βλέφαρα θρυματίζεται
εκεί που ο ορίζοντας του αδάμαστου πόθου
με το κόκκινο της σμίγει

Σε σύννεφο ψευδαίσθησης ονείρου παγιδεύεται
Κι ένα με το λίκνισμα του ανέμου γίνεται

Φ.Μάμαλη

Από την ποιητική μου συλλογή με τίτλο "Εδώ θα μείνω"

(for my...shadows)

Συμμετοχή μου στις εκδηλώσεις στο Παλατάκι Χαϊδαρίου

2011-04-11T11:16:00.000-07:00

IΡΙΣ ΄Εργο με το οποίο συμμετέχω στην εικαστική έκθεση στο Παλατάκι Χαϊδαρίου

Eικαστικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις της ομάδας Τεχνόσφαιρα από 9 έως 17 Απριλίου στο Παλατάκι Χαϊδαρίου

Σ'έναν μοναδικό, ιστορικό χώρο της Αθήνας 9 ημέρες με ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ!!!

Διαβάστε αναλυτικά το πρόγραμμα στην αφίσσα

Γιά περισσότερες πληροφορίες εδώ

Η ΤΕΧΝΟΣΦΑΙΡΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

A-nergy ΑSH IN ART

2011-01-03T22:35:00.000-08:00

Abstract curves (ακρυλικό)
Χρώματα που σχήματα σχηματίζουν αυθαίρετα, είναι…κορδέλες μιάς ακτής, κορυφογραμμές λόφων ή γυναικείες αιθέριες καμπύλες;;;...εδώ μόνο η φαντασία έχει θέση, κι ο ποιητής δεν ξέρει ή δεν χρειάζεται να ξέρει πάντα..."τι θέλει να πεί", …
Τα χρώματα έχουν τη δική τους αυτόνομη κι ιδιαίτερη γλώσσα…στην ψυχή του καθενός, γραφουν αλλιώς…

Wing Lovers (ακρυλικό και παστέλ)

Φιλντισένιες κορδέλλες που του ανέμου ο ψίθυρος παρασέρνει

Πέπλα πλώνονται και τους τυλίγουν τα μαγικά φτερά

που από την πλάτη ξεπηδούν... Φτερά του έρωτα...

Woman Torso

Σαν άγαλμα δεμένο στης Αργούς την πρύμνη,…

Γυναίκα σε θέση άμυνας-πρόκλησης ή πρόσκλησης ερωτικής,

υποταγμένη αλλά και δυνατή, ετοιμοπόλεμη...

Xέρια δεμένα πίσω από την πλάτη σαν μυστικά φτερά,..

ετοιμα ν’ανοίξουν όταν εκείνη το θελήσει…την αιχμαλωσία της να λύσει...

A-nergy Ομαδική έκθεση εικαστικών

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου στις 8:00 μ.μ. - 30 Ιανουαρίου στις 6:00 μ.μ.
Ash In Art

Λαχούρη 1 & Ηρακλέους 10, στάση μετρό Συγγρού - Fix

Η μεγάλη έκθεση του Ιανουαρίου είναι αφιερωμένη στην κρίση, το κεφάλαιο, τις αγορές και όλους έκείνους που προκαλούν το πρόβλημα που λέγεται "ΑΝΕΡΓΙΑ" (A-ENERGY Ι)

Η ενέργεια να βγει στο φως!!!

Happy new year!!!

2010-12-28T05:51:00.000-08:00

Συμμετοχές μου σε εικαστικά Νοεμ.2010

2010-11-20T09:03:00.000-08:00

MAN TORSO

Art Event "ROMANOS & Friends - ΧΡΥΣΕΣ ΕΥΧΕΣ 2011"...

Ο Μιχαήλ Ρωμανός και αξιόλογοι καλλιτέχνες απόφοιτοι της Σχολής Καλών τεχνών και άλλων σοβαρών εργαστηρίων συμμετέχουν στο εντυπωσιακό Αrt Event “ROMANOS & Friends - Χρυσές Ευχές 2011” τα εγκαίνια του οποίου θα γίνουν την Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010 στις 7μμ, στην gallery του Ελληνογαλλικού Συνδέσμου, στο Κολωνάκι (πλατεία Κολωνακίου 2, 4ος όροφος, τηλ: 210 3606231). Διάρκεια έκθεσης έως 26 Νοεμβρίου

Περισσότερα στο culture.gr

Ανδρικός κορμός (70χ100, ακρυλικά)

__________________________________________________________________________

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

"Γυναίκα - Unique" Εικαστική έκθεση στην Τεχνόπολη

ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΔΡΑΣΗ (μετά τον Μαγιόλ)
(70Χ100, ακρυλικά)

Με αφορμή την Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών (25/11) η SxS Fine Art Coordinators, ενώνει τις φωνές των εικαστικών, για να αναδείξουν μέσα από την καλλιτεχνική δημιουργία την μοναδικότητα της Γυναίκας.

Εγκαίνια 30 Νοεμβρίου 7.00 μ.μ. Η έκθεση θα διαρκέσει έως 4 Δεκεμβρίου.

__________________________________________________________________

ART4all στο Nouvelle Decadence (Eμμ.Μπενάκη 87-Εξάρχεια)
Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010 στις 08:00μ.μ. έως Κυριακή 28 Νοεμβρίου

Το κίτρινο γυμνό
Half and half

(΄Οσοι πιστοί...προσέλθετε!!!:))

U2?

2010-09-02T12:28:00.000-07:00

मग्निफिसेंट!...

Είναι δύσκολο να περιγράψω τι καθιστά γιά μένα προσωπικά τουλάχιστον τους U2 μιά από τις μεγαλύτερες ροκ μπάντες του αιώνα. Αρκεί μόνο να πω ότι πιστεύω πως κανείς άλλος μέσω στίχων και μουσικής, δεν κατέγραψε το αδιέξοδο και την ανεπάρκεια του σύγχρονου ανθρώπου μπροστά στον καταιγισμό εικόνων αλλά και το κενό της εποχής. Σαν μιά λαίλαπα ή ένας εφιάλτης που ορμά καταπάνω σου στον οποίο όμως υπάρχει τρόπος ν'αντισταθείς
ή έστω... να κρυφτείς

"...θέλω να τρέξω, θέλω να κρυφτώ
θέλω να γκρεμίσω τους τοίχους που με κρατούν φυλακισμένο...
Θέλω να πεταχτώ εκεί έξω, ν'αγγίξω την φλόγα
εκεί...που οι δρόμοι δεν έχουν όνομα..."
U2_Where the streets have no name

Η χώρα της απόλυτης ουτοπίας λοιπόν...

Αν και σήμερα πιά θεωρούνται οι ..."παππούδες" του progressive με δεκάδες νέα (αξιόλογα) συγκροτήματα να ακολουθούν έχοντας ωστόσο κάτι ουσιαστικό να πουν, πιστεύω πως παραμένουν αξεπέραστοι και δεν αντιγράφονται.

Ο ιδρυτής και αρχηγός του συγκροτήματος Bonno έχει κατηγορηθεί συχνά γιά μεγαλομανία και εγωκεντρισμό και πολλοί έχουν αποδώσει πολιτικές φιλοδοξίες στις ακτιβιστικές και ανθρωπιστικές του ενέργειες. Δεν μπορώ να πω πως ασπάζομαι εντελώς αυτή την άποψη. Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση. Εξάλλου οι στίχοι των U2 βρίθουν από αναφορές στην θρησκευτική πίστη, όποια κι άν είναι αυτή.

Σκαρφάλωσα στα ψηλότερα βουνά,
έτρεξα μέσα από λιβάδια,
γιά να βρεθώ μαζί σου (;)
αλλά δεν βρήκα (τι ήταν αυτό) που ζητούσα.
Σύρθηκα και αναρριχήθηκα
δραπετεύοντας από τα τείχη της πόλης

Μίλησα με την γλώσσα των αγγέλων
Συνάντησα τον διάβολο
και κράτησα το χέρι του
ήταν ζεστό μέσα στην παγωμένη νύχτα
ήμουν κρύος σαν πέτρα...
U2_I still haven't found what I'm looking for

(Η μετάφραση των στίχων είναι σε ελεύθερη δική μου απόδοση:))

I'll be there...U2?

*Αν θέλετε να διαβάσετε ένα καίριο απόσπασμα από το βιβλίο-συνέντευξη

του Bonno γιά την θρησκεία και την κοινωνική δικαιοσύνη δείτε αυτό:
http://christianmusic-citizenbasil.blogspot.com/2010/07/bono.html

Crying_Aerosmith

2010-08-23T13:50:00.000-07:00

Κόναν ένας ρομαντικός βάρβαρος

2010-05-19T14:30:00.000-07:00

«΄Εχω γνωρίσει πολλούς θεούς. Αυτός που αρνείται την ύπαρξη τους είναι τόσο ανόητος όσο κι εκείνος που τους πιστεύει τυφλά. Δεν βλέπω πέρα από τον θάνατο. Ας ζήσω όσο περισσότερο μπορώ. Θέλω να χαρώ τους πλούσιους χυμούς του κόκκινου κρέατος, του δυνατού κρασιού, τη γλυκιά φρενίτιδα της μάχης όταν οι γαλάζιες λεπίδες πυρώνουν… Αυτό μόνο γνωρίζω: Αν η ζωή είναι μια ψευδαίσθηση, τότε κι εγώ δεν είμαι τίποτα περισσότερο-η ψευδαίσθηση είναι αληθινή για μένα. Φλέγομαι από ζωή»
Ρόμπερτ Χάουαρντ

Ο Κόναν ο Κιμμέριος είναι ένας από τους σημαντικότερους ήρωες της φανταστικής λογοτεχνίας με φανατικούς οπαδούς. Ο δημιουργός του Robert Howard υπήρξε στην εποχή του παραγνωρισμένος ανάμεσα στους συγγραφείς της γενιάς του, κατακτώντας την φήμη που του άξιζε μόνο μετά τον θάνατο του, το 1936 σε ηλικία μόλις 30 ετών. Θεωρείται ο βασικός θεμελιωτής της κατηγορίας της φανταστικής λογοτεχνίας που κατόπιν ονομάστηκε Sword and Sorcery (Ξίφος και μαγεία), ή πολύ απλά επική μυθολογία. To μέγεθος και η μοναδικότητα του έργου του τον κατατάσσουν ανάμεσα στους μεγάλους της Λογοτεχνίας του Φανταστικού μαζί με τον J.R.R. Tolkien.
Ο Howard σαν άτομο ήταν ασυμβίβαστος με τους κοινωνικούς θεσμούς κι απεχθανόταν οτιδήποτε παρέπεμπε στον σύγχρονο πολιτισμό που θεωρούσε καταναγκασμό και πηγή πλήξης χωρίς διέξοδο. Τον χαρακτήριζε μια ιδιαίτερη εσωτερική φιλοσοφία, αναζήτησης των αυθεντικών αξιών της ζωής και αντιπάθειας προς κάθε υποκρισία. Ψήγματα της φιλοσοφίας αυτής ακούμε στις ιστορίες του, μέσα από την φωνή των ηρώων του. Στο διήγημα του “Πέρα από τον μαύρο ποταμό» αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Η βαρβαρότητα είναι η φυσική ροπή του ανθρώπινου είδους. Ο πολιτισμός είναι κάτι αφύσικο, μια ιδιοτροπία απόλυτα συγκυριακή».

Ο Howard γεννήθηκε στο Τέξας το 1906. Γιός επαρχιακού γιατρού, ακολουθούσε συνεχώς τις μετακινήσεις της οικογένειας από πόλη σε πόλη μαζί με την μητέρα του ΄Εστερ που έπασχε από φυματίωση. Η μητέρα του την οποία αγαπούσε παθολογικά τον ενθάρρυνε στην λογοτεχνία και την ποίηση. Τα πρώτα ερεθίσματα του μικρού Ρόμπερτ ήταν αφηγήσεις των βετεράνων του αμερικάνικου εμφυλίου, ιστορίες φαντασμάτων, ο Ταρζάν, το έπος του Γκιλγκαμές, καθώς επίσης και προσωπικές εμπειρίες που είχε την ευκαιρία να καταγράψει με τα αθώα παιδικά του μάτια από κύματα τυχοδιωκτών που είχαν σαρώσει την εποχή εκείνη (1919) την επαρχία του Τέξας με αφορμή το πετρέλαιο, και που δρούσαν αδίστακτα, εγκληματικά και χωρίς έλεος. Μισούσε οτιδήποτε είχε να κάνει με κοινωνικό θεσμό όπως το σχολείο και η εργασία. Πριν αποφοιτήσει σε ηλικία περίπου 16 ετών άρχισε να γράφει τις πρώτες ιστορίες του με ήρωες ΄Αραβες ληστές και Βίκινγκς. Δυό χρόνια μετά το διήγημα του «Κοντάρι και Σκυλόδοντο» δημοσιεύτηκε στο pulp περιοδικό της εποχής Weird Tales, απ’όπου έκαναν το πρώτο πέρασμα τους πολλοί μελλοντικοί διάσημοι λογοτέχνες του Φανταστικού. Συνέχισε να δημοσιεύει και στο περιοδικό Adventure, εξασφαλίζοντας ένα πενιχρό εισόδημα και σπουδάζοντας ταυτόχρονα βιβλιοθηκάριος, αφού ο πατέρας του του είχε δώσει προθεσμία ενός χρόνου. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήταν το Shadow Kingdom (Βασίλειο της Σκιάς) με πρωταγωνιστή τον Κull έναν βάρβαρο βασιλιά της εποχής της Ατλαντίδας. Ο συνδυασμός φαντασίας, τρόμου, ερωτισμού, ιστορικών στοιχείων, και μιάς βαθιάς αντισυμβατικής φιλοσοφίας άρεσε πολύ στον κόσμο και τότε γεννήθηκε η ιδιαίτερη εκείνη κατηγορία εκείνη της φανταστικής λογοτεχνίας που ονομάστηκε όπως αναφέραμε προηγουμένως Sword and Sorcery.

Το 1932 ταξιδεύοντας στο Τέξας εμπνεύστηκε μια φανταστική χώρα την Κιμμέρια. Στα υψίπεδα της ζούσαν φτωχές, νομαδικές φυλές βαρβάρων που βρίσκονταν σε αντιπαλότητα με τα πολιτισμένα βασίλεια του Νότου που εξουσίαζε το χρήμα και η διαφθορά. Οι ανοργάνωτοι Κιμμέριοι είχαν δικές τους αξίες και άγραφους νόμους-κώδικες. Γι’αυτούς μετρούσε η τιμή και η γενναιότητα των πολεμιστών.΄Ετσι γεννήθηκε η Υβοριανή εποχή και ο Κόναν. Ρωμαλέος στο σώμα, ατρόμητος στην ψυχή, παρορμητικός. ΄Εντιμος και αξιοπρεπής, ευαίσθητος στον ανθρώπινο πόνο αλλά και σκληρός όταν τον πρόδιδαν. Παρά το βάρβαρο παρουσιαστικό του, γνώριζε γραφή που τον βοηθούσε όταν στις περιπέτειες του, αντιμετώπιζε μυστηριώδεις γρίφους ή μοχθηρούς μάγους. O Κόναν έζησε περιπλανώμενος για πολλά χρόνια ανάμεσα στα βασίλεια της Ζαμόρα και της Ναμίντια, αντιμετωπίζοντας άπειρους εχθρούς και κατακτώντας τελικά στην ηλικία των σαράντα ετών το βασίλειο της Ακυλονίας.

Ένα απόσπασμα από το κύκνειο άσμα του Κόναν, του μακρυμάλλη βάρβαρου, με το σκοτεινό ανεξιχνίαστο βλέμμα, που είναι ενδεικτικό της φιλοσοφίας του (αλλά και εκείνης του συγγραφέα) για τη ζωή και τον θάνατο:

Ο δρόμος ήταν μακρύς, ο δρόμος ήταν σκληρός,
κι ο ουρανός παγερός και γκρίζος
κάτω από το νεκρικά λευκό φεγγάρι.
Αλλά κλέφτης και πόρνη, βασιλιάς και φρουρός,
πολεμιστής και μάγος ίππευαν στο πλευρό μου.
΄Ηπια το αφριστό κρασί της ζωής...
Κρασί λεηλασίας, πόθου και συγκρούσεων μέχρι το πικρό κατακάθι.
Ταξίδεψα σε πόλεις μεταξιού και αμαρτίας, με δαυλό και ατσάλι,
με αίμα και φλόγα. Κέρδισα ότι μπορεί ένας άνδρας να κερδίσει.
Ναι!... έπαιξα και κέρδισα στο παιχνίδι των δαιμόνων.
Μεγαλείο και δόξα και λαμπρή φήμη.
Και χλεύασα του θανάτου το ζοφερό μειδίαμα.
Πολέμησα και σκότωσα εχθρούς και χείλη γεύτηκα με πόθο.
Άκουσα τραγούδια που ξόρκισαν την μαύρη νύχτα...
Τι κι αν το τέλος είναι σκόνη; Πήρα το μερτικό μου απ’τον χρυσό
και τα πετράδια που τώρα γίναν χώμα.
Κι η ζωή κάλπαζε γελώντας στο πλευρό μου,
ενώ ο θάνατος κάλπαζε πίσω μου.
Αντιμετώπισα τη ζωή με θάρρος και κουράγιο.
Πώς να δειλιάσω καθώς με ζυγώνει;
Η σάρκα γεννήθηκε για να πεθάνει...
Χαίρε! Σε κάθε φίλο που γνώρισα, σκλάβο, ξιφομάχο ή λυγερή παρθένα.
Δεν μετανιώνω ούτε ένα βήμα από το δρόμο που περπάτησα…
αυτόν που τελειώνει εδώ…

Μερικές εικόνες από τον πιό αγαπημένο μου απ'όλους τους εικονογράφους του Conan,
τον Frank Frazetta που έμαθα πως πέθανε πρόσφατα.

Πηγές: εκδόσεις Anubis, άρθρα από το Web

Η γαλάζια σοφίτα

2010-04-07T13:27:00.001-07:00

Αφιερωμένο στην φίλη μου Αρτάνις
που ανήκει σε κείνους τους λίγους
που ξέρουν να ονειρεύονται

Τα μάτια καρφωμένα
στη γαλάζια σοφίτα
Δεν φαίνεται πιά
κι ας στέκει μόνο του
το παράθυρο τ'ουρανού
στην ίδια θέση, εκεί που
η καρδιά μου το σημάδεψε

΄Εργα ανθρώπων
την σκεπάσανε
κι ο χρόνος που δεν ρωτά

Τα μάτια θα κλείσω
την σκέψη θ'αφήσω
Πίσω από την θαμπάδα
καλοκαιρινού απομεσήμερου
εκεί η γαλάζια σοφίτα μου
κρύβεται
και το κλειδί
μονάχα εγώ κρατώ.
Τους θησαυρούς της
θα ξαναβρώ...

Φ.Μάμαλη
Από την ποιητική μου συλλογή "Εδώ θα μείνω"

Η ανθρώπινη μορφή στην Τέχνη

2010-01-27T14:06:00.000-08:00

Στο τσακ την πρόλαβα, μετ'εμποδίων και δημοσιεύω τουλάχιστον μερικές καλές φωτο, αλλά άξιζε τον κόπο!
Πραγματικά η έκθεση της χρονιάς!!!

12οο εικαστικοί, ακαδημαϊκοί, απόφοιτοι της Α.Σ.Κ.Τ, αλλά και απλά μέλη του Επιμελητηρίου, με αφορμή τα 65 χρόνια λειτουργίας του επικεντρωμένοι στην απόδοση της ανθρώπινης μορφής (γυμνά, μορφές και πορτραίτο) με κάθε είδους υλικό, τεχνοτροπία και τεχνική. Ζωγραφική και γλυπτική... Μιά ιδιαίτερα απολαυστική και "χορταστική" περιήγηση ανάμεσα σε γλυπτά και πίνακες με φόντο το μοναδικό έτσι κι αλλιώς σκηνικό του παλιού εργοστασίου στο Γκάζι, που απλωνόταν σε επτά! (αρκετές τεραστίων διαστάσεων), αίθουσες. Μου πήρε κάπου 2,5 ώρες...!

Το θέμα όπως αναφέρει η ανακοίνωση του Ε.Ε.Τ.Ε., "...επιλέχθηκε για δύο λόγους: Πρώτον γιατί δίνει την δυνατότητα στα μέλη και των τεσσάρων τμημάτων του Ε.Ε.Τ.Ε. να συμμετέχουν, κάτι που δεν θα ήταν εφικτό π.χ. για τους γλύπτες, εάν το θέμα ήταν τοπίο. Και δεύτερον, γιατί άνθρωπος είναι ο δημιουργός, και άνθρωπος ο αποδέκτης του έργου τέχνης. Η αίσθηση και το συναίσθημα είναι το κοινό, το ενωτικό χαρακτηριστικό, που προσδίδει παγκοσμιότητα στο έργο τέχνης, που κινητοποιεί συναισθηματικά ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμών, ετερόκλητης πνευματικής συγκρότησης".

(Θα είχα τραβήξει κι άλλες, αλλά δυστυχώς έμεινε από μπαταρία το κινητό!)

Ο Κούντερα γιά την ποίηση

2009-10-24T15:24:00.000-07:00

Διάβασα ξανά πρόσφατα το "Η ζωή είναι αλλού" του Μίλαν Κούντερα και καταγράφω εδώ κάποιες σκέψεις του περί ποίησης, σε δική μου ελεύθερη απόδοση

Μόνο ο πραγματικός ποιητής ξέρει πόσο απέραντος είναι ο πόθος να μην είσαι ποιητής, πόσο μεγάλος είναι ο πόθος να εγκαταλείψεις αυτό το βασίλειο με τους καθρέφτες που μέσα του βασιλεύει η νεκρική σιγή.

Η λυρική ποίηση είναι μιά χώρα όπου κάθε ισχυρισμός μετατρέπεται σε αλήθεια. Εχθές ο ποιητής είπε: η ζωή είναι μάταιη σαν το κλάμα, σήμερα είπε: η ζωή είναι χαρούμενη σαν το γέλιο...και κάθε φορά είχε δίκιο. Σήμερα θα πει: τίποτα δεν τελειώνει κι αιώνια τα πάντα ηχούν κι αύριο θα πει: όλα τελειώνουν και πέφτουν στη σιωπή...και θα ισχύουν και τα δύο!

Η μεγαλοφυία της λυρικής ποίησης είναι η μεγαλοφυία της απειρίας.

Ο ποιητής ξέρει γιά τον κόσμο πολύ λίγα αλλά οι λέξεις που βγαίνουν από μέσα του μπαίνουν στη σειρά και σχηματίζουν στίχους που είναι οριστικοί σαν το κρύσταλλο. Ο ποιητής είναι ανώριμος κι όμως οι στίχοι του έχουν μέσα τους την οριστικότητα της προφητείας που μπροστά της ακόμα κι αυτός ο ίδιος στέκεται κατάπληκτος...στα λόγια του λάμπουν δροσοσταλίδες που βγήκαν κατευθείαν από την καρδιά του και δίνουν στους στίχους του μιά αίγλη ομορφιάς.

Καθόλου δεν χρειάζεται τις δροσοσταλίδες αυτές να τις αντλήσει από την καρδιά του κάποιο πραγματικό γεγονός. Ο λυρικός ποιητής με τα ποιήματα του ζωγραφίζει την αυτοπροσωπογραφία του, επειδή όμως καμιά αυτοπροσωπογραφία δεν είναι πιστή, με τα ποιήματα του τελειοποιεί το πρόσωπο του...τον βασανίζει το ακαθόριστο των χαρακτηριστικών του-ποθεί να δώσει στα χαρακτηριστικά αυτά σταθερό περίγραμμα.

Τα κάνει σημαντικότερα γιατί ζει μιά ζωή φτωχή σε γεγονότα. Στους στίχους ο χειροπιαστός κόσμος των συναισθημάτων και των ονείρων του έχει συχνά θυελλώδη όψη, αναπληρώνοντας έτσι το δραματικό στοιχείο που λείπει από την καθημερινότητα του.

"Είμαι κάτω από το νερό και οι χτύποι της καρδιάς μου γεμίζουν την επιφάνεια με κύκλους...

Αχ, νερένια μου αγάπη..." έγραψε ο Γιάρομιλ στο "Η ζωή είναι αλλού"

Στο βυθό του ποιήματος ήταν η Μάγδα που είχε δεί γυμνή να παίρνει το μπάνιο της μέσα από την κλειδαρότρυπα, αλλά ωστόσο ο στίχος δεν ήταν πιά υποταγμένος σ'αυτό που έζησε, αλλά αυτό που έζησε ήταν υποταγμένο σ'αυτό που έγραψε. Το ποίημα έπαψε να είναι μόνο μιά σειρά από λόγια, έγινε πράγμα...Η ανεξαρτησία του δημιουργήματος ήταν τώρα πιά αναμφισβήτητη.

Τα κοινά λόγια βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο των πραγμάτων, είναι μόνο ο προσδιορισμός τους. Αλλά αυτά τα λόγια έγιναν τώρα τα ίδια τα πράγματα.

Αυτό που έζησε υπήρχε μέσα στο ποίημα, αλλά συνάμα πέθαινε σιγά-σιγά όπως ο σπόρος πεθαίνει πάνω στο φύτρωμα του...

Το ποίημα ήταν απομονωμένο, ανεξάρτητο και ακατανόητο όπως ανεξάρτητη κι ακατανόητη είναι και η ίδια η πραγματικότητα που με κανέναν δεν συμβιβάζεται κι όμως υπάρχει. Η ανεξαρτησία του ποιήματος φανέρωνε μιά υπέροχη κρυψώνα, μιά ευπρόσδεχτη δυνατότητα δεύτερης ζωής.

Ο έρωτας δεν χρειάζεται αμοιβαιότητα. Περικλείει μέσα του τόσο την πρόκληση...όσο και την ανταπόκριση. Απαντά στην ίδια την προσευχή του.

Μίλαν Κούντερα

2009-07-08T14:21:00.000-07:00

...a beautiful summer to all of you!!!...

Πολύτιμο

2009-06-03T13:11:00.000-07:00

΄Αναψε άλλο ένα από τα μακριά λεπτά τσιγάρα της και ξεφύσηξε τον καπνό αναστενάζοντας, ψόφια από την κούραση, καθώς έφερνε με το βλέμμα της το γύρο της πλατείας. Ξεδίπλωσε γιά πολλοστή φορά τα χαρτιά που ήταν αφημένα χαλαρά στα πόδια της.
Αίτηση της Μαγδαληνής Χρήστου.....γιά τις εισαγωγικές εξετάσεις στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών...το επόμενο: όροι συμμετοχής και οδηγίες γιά την εξεταστική διαδικασία: ωράριο, παράδοση σχεδίων, επιλογή υλικών...Μαζί και οι φωτογραφίες που μόλις είχε βγάλει σε κάποιο εκδοτήριο στην Ακαδημία, αφού είχε φάει όλο το πρωινό τρέχοντας γιά τα χαρτιά της.
Προετοιμάστηκε καλά όλο τον χρόνο, είχε μόνο ενθάρρυνση και επαίνους από τους δασκάλους της, αλλά την κατέτρεχε το σαράκι της αβεβαιότητας.
΄Ενιωσε το στόμα της παπούτσι από τα τσιγάρα και σκέφτηκε πως θα ήθελε να πιεί κάτι, ίσως ένα τσάι ροδάκινο...κατευθύνθηκε προς το κοντινότερο από τα τρία περίπτερα της πλατείας.
Απείχε λιγότερο από δέκα βήματα από τα στάντ με τις εφημερίδες και τα περιοδικά όταν στ’αυτιά της έφτασαν οι φωνές: -«΄Ασε μας ήσυχους, κυρά μου, ότι θυμάσαι, χαίρεσαι...έλα, πάρε δρόμο, έχουμε και δουλειές».
Συνέχισε με σταθερό βηματισμό προς το ένα από τα δύο μεγάλα ψυγεία, άνοιξε την γυάλινη πόρτα και βρήκε αυτό που ζητούσε. Μετρούσε τα κέρματα και ετοιμαζόταν να πληρώσει όταν αντίκρυσε την πέτρα του σκανδάλου. Μιά ταλαιπωρημένη, κακοντυμένη, μεσόκοπη γυναίκα με φθαρμένη εμπριμέ ρόμπα και ξεχαρβαλωμένες παντόφλες, στεκόταν μπροστά στο άνοιγμα του περιπτέρου και με κακομοιριασμένο ύψος, έτοιμη να μπήξει τα κλάματα, εκλιπαρούσε τον περιπτερά: «Δώστο μου βρε Σωτήρη μου σε παρακαλώ, το ξέρω είχα πεί πως θα σου φέρω σήμερα τα χρήματα, όμως άδειασε το σπίτι μου χωρίς αυτό, δεν έχω τίποτα άλλο καταλαβαίνεις, τίποτα...», ένας κόμπος κομμάτιασε την φωνή της.
«΄Ασε μας μωρή παλαβιάρα, όταν έρχεσαι και παίρνεις τα τσιγάρα και τις μέντες σου, είναι καλά; άντε να μην πώ γιά τα άλλα, μας ακούει κι ο κόσμος... Δηλαδή, τι είναι ο Σωτήρης, ο μαλάκας της υπόθεσης;». Δίπλα του είχε πάρει θέση κι ένας κολλητός της πρέφας, από το γωνιακό καφενείο, κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι με τις επικρίσεις του φίλου του και χλευάζοντας την κατάντια της άμοιρης γυναίκας.
«Σε παρακαλώ βρέ Σωτήρη μου, έχεις δίκιο, αλλά δείξε λίγη ανθρωπιά...αυτό το πραγματάκι είναι η μόνη μου παρηγοριά...μ’ αυτό αποκοιμιέμαι και μ’αυτό ξυπνάω» -«Τότε φέρε μου αύριο τα λεφτά και θα το πάρεις πίσω το κολοτρανζίστορ...σιγά και τι να το κάνω, μήπως αξίζει και τίποτα το σαράβαλο;».
Η Μάγδα εξέτασε καλύτερα την γυναίκα, δεν ήταν παραπάνω από 50, αλλά η ζωή της είχε φερθεί σκληρά, στραπατσάροντας την άνισα σε σχέση με την ηλικία της.
Δεν χρειαζόταν πολλή εξυπνάδα γιά να καταλάβεις πως η απελπισία της ήταν αληθινή. Γύρισε σιγά-σιγά την πλάτη προς το περίπτερο ενώ η κομπανία των περίεργων που διασκέδαζαν την τραγελαφική σκηνή, όλο και αυξανόταν, και με τσακισμένους ώμους πήρε το δρόμο γιά το υπόγειο δωματιάκι της δίπλα στο καφενείο.
«Ορίστε δεσποινίς, με συγχωρείτε γιά την καθυστέρηση αλλά έχουμε να κάνουμε με τρελλούς» -«Αυτό πόσο κάνει παρακαλώ;» ρώτησε μουδιασμένα η Μάγδα δείχνοντας το τενεκεδάκι με το τσάι –«90 λεπτά κοπέλλα μου». Γύρισε την πλάτη της χωρίς να πάρει τα ρέστα νιώθοντας φορτισμένη και θέλοντας να απομακρυνθεί το συντομότερο δυνατόν.
΄Εριξε μιά ματιά στο ρολόι της συνειδητοποιώντας ότι ήταν ώρα να αρχίζει να κατηφορίζει προς την γραμματεία, άν ήθελε να προλάβει τις συμμετοχές πριν κλείσουν, όμως κάτι την κράτησε μετέωρη. Ρίχτηκε πάλι στο παγκάκι κι άναψε κι άλλο τσιγάρο. Κάτι την εμπόδιζε να συνεχίσει τον δρόμο της.

Η κυρά Θωμαή έσυρε τα κουρασμένα βήματα της, μετρώντας τα λιγοστά σκαλιά που οδηγούσαν από ένα σκοτεινό εσωτερικό διάδρομο, στο πίσω μέρος της πολυκατοικίας με τον ακάλυπτο. Χρειαζόταν λίγο αέρα. Πήρε τη θέση της δίπλα στις τρείς μετρημένες γλάστρες, του τμήματος της στρωμένης με μωσαΪκό εσωτερικής αυλής, που αντιστοιχούσε στο μικρό της διαμέρισμα και σωριάστηκε στη μοναδική καρέκλα, αφήνοντας τα δάκρυα να κυλήσουν. Πως βρέθηκε εδώ; Της έλειπε το χωριό της και η ηρεμία του, που είχε αφήσει τόσα χρόνια πρίν, εξαπατημένη από τις υποσχέσεις κάποιου επιτήδειου εραστή που επιπλέον της είχε φάει και τις οικονομίες της. Κάποια από τις ταλαιπωρημένες γάτες της αυλής πήρε θέση στην ποδιά της –«Τι να σου δώσω κι εσένα, εμένα βρήκες να ζητήσεις τροφή...». Την πλάκωνε η σιωπή και το λυκόφως της νύχτας που έπεφτε σιγά-σιγά. Από την διπλανή γκαρσονιέρα που ζούσε μιά κατάκοιτη γριά που την φρόντιζε η κόρη της, έφτασε στ’αυτιά της το μουσικό σήμα μιάς τηλεοπτικής σαπουνόπερας, ενώ από το απέναντι δυάρι έπιασε κιόλας την έναρξη του γνωστού καυγά ανάμεσα στο ζευγάρι των αλλοδαπών. «Να ορίστε, τώρα έχουμε και παρέα...» είπε χαϊδεύοντας τη ράχη της γάτας.

Η Μάγδα δεν αποφάσιζε να ξεκολλήσει από το παγκάκι...είχε μιά ώρα ακόμα. Η υποβολή των αιτήσεων ξεκινούσε από τις 8.00 το πρωί και τελείωνε στις 8.00 η ώρα το βράδυ και σήμερα ήταν η προτελευταία μέρα.
Το μυαλό της δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από την μίζερη θλιβερή σκηνή της οποίας είχε γίνει μάρτυρας, μόλις πρίν από λίγο. ΄Ενιωθε πάντα μιά διαστροφική συμπόνια γιά τα ναυάγια της ζωής. Της ήρθε μιά γεύση αηδίας από την αναισθησία του άντρα. Εντάξει, ας μην της επέστρεφε το τρανζίστορ, αλλά ήταν ανάγκη να την γελοιοποιεί έτσι γιά τον ξεπεσμό της;
Με μιά ξαφνική αλλόκοτη παρόρμηση πετάχτηκε τρέχοντας προς το περίπτερο. Δεν είχε πολλά λεφτά πάνω της, αλλά αν μάζευε τα κέρματα από το τσαντάκι που φορούσε στην μέση της...
Στάθηκε αναποφάσιστη και διστακτική μπροστά στο άνοιγμα του περιπτέρου. Η άθλια ομήγυρη είχε διαλυθεί. –«Ξέχασες τίποτα κοπελλιά;». –«Εκείνο το ραδιοφωνάκι...πόσο κάνει;» -«Το ποιό; Δεν σε πιάνω...θύμησε μου». –«Εκείνο το ραδιοφωνάκι της κυρίας.» -«Δεν πουλάω ραδιοφωνάκια εγώ κοπέλα μου, μιά αρχαιολογία είναι...αλλά με έχει τρελλάνει στην τράκα τόσο καιρό με την κλάψα της και ήθελα να της δώσω ένα μάθημα».
-«8 ευρώ...είναι καλά;» ρώτησε ξερά θέλοντας να τελειώνει μαζί του το γρηγορότερο. «Τι λές ρε κοπέλλα μου, πολλά είναι, δεν είναι γιά πούλημα σου λέω» -«Δώστο μου σε παρακαλώ» είπε κοιτώντας τον σταθερά στα μάτια, απλώνοντας το χέρι της με τα κέρματα.
-«Δεν πάμε καθόλου καλά, μου φαίνεται» απάντησε εκείνος, υποχωρώντας παρ’όλα αυτά και ξετρυπώνοντας το κάτω από το γκισέ του.
Το περιεργάστηκε γιά λίγο, ένα κίτρινο ορθογώνιο κατασκεύασμα στο μέγεθος μιάμισυ παλάμης, παλιάς τεχνολογίας, ούτε καν ψηφιακό, αλλά ακόμα γερό κι ανθεκτικό.
Πως είναι να είναι όλος ο κόσμος σου, ένα τέτοιο κίτς-γκροτέσκο πραγματάκι; αναρωτήθηκε. ΄Ενα βάρος είχε φύγει από πάνω της. Τι θα έκανε όμως τώρα με αυτή την αναπάντεχη, ασυνήθιστη προίκα;

Η κυρα-Θωμαή άκουσε το κουδούνι της εξώπορτας της να χτυπάει. Τι θέλαν πάλι τα κολόπαιδα και δεν την αφήναν στην δυστυχία της; Την μιά της κουβαλούσαν σακκούλες με σκουπίδια από τους κάδους και τις αδειάζαν στην πόρτα της, την άλλη γράφαν με τα καταραμένα σπρέυ τους: «Μάζεψτα παλιοπουτάνα και εξαφανίσου...». Τι τους έφταιγε; Δεν τα είχε πειράξει ποτέ. ΄Ισα, ίσα που τα συμπονούσε. Στερημένα και κατατρεγμένα ήταν κι αυτά όπως κι εκείνη...στερημένα από όνειρα, αγάπη και αξίες και κατατρεγμένα από αδιέξοδα και εμμονές.
Σηκώθηκε αργά, αδειάζοντας την γάτα από την αγκαλιά και την βολή της και σέρνοντας το πόδι της σαν μολύβι μέχρι την έξοδο...το γαμημένο, είχε γεμίσει πάλι υγρό, τσάμπα τα φάρμακα και οι παρακεντήσεις.
Ετοιμάστηκε να τα λούσει με το γνωστό υβρεολόγιο όταν ξαφνικά αντίκρυσε το σοβαρό, μελαγχολικό πρόσωπο της κοπέλας και κοκκάλωσε.
-«Παρακαλώ, ψάχνετε κάποιον;» -«Συγνώμη, άκουσα προηγουμένως την συνομιλία σας με τον κύριο στο περίπτερο, άθελα μου και...»
-«Τον κύριο;» της πήρε μισό λεπτό γιά να καταλάβει «ά, ναι τον Σωτήρη, γέλασε γιά το κύριος... «και;» ρώτησε καχύποπτα.
-«συγχωρέστε μου το θάρος, όμως...». Κόμπιασε ενώ η γυναίκα την παρακολουθούσε ακόμα συνοφρυωμένα, με απορία και επιφύλαξη.
-«Τι ακριβώς θέλετε;» ρώτησε. Τι ήταν πάλι αυτό; Κάποιο καινούργιο είδος φάρσας που της είχαν σκαρώσει τα ρεμάλια;
-«Τα ξέρω τα κόλπα της συμμορίας σου. Αφήστε με στην ησυχία μου. Τι σας έχω κάνει; Δε με λυπάστε;»
-«΄Οχι, με παρεξηγήσατε...ήθελα απλώς να σας επιστρέψω το τρανζιστοράκι σας...αφού όπως κατάλαβα, σας είναι τόσο πολύτιμο...»
Η κυρα-Θωμαή συνέχισε να κοιτάζει την κοπέλα κατάπληκτη ακόμα και αφού της είχε περάσει το κίτρινο μικροαντικείμενο στα χέρια της.
-«Τι λές κορίτσι μου...κι εγώ τι...δηλ.εγώ τι μπορώ να κάνω γιά σένα...δεν έχω και τίποτα να σου προσφέρω...ίσως ένα τελευταίο ποτηράκι κρασί.»
-«Μα όχι πραγματικά, αυτό ήθελα μόνο. Κι εξάλλου βιάζομαι γιατί δίνω εξετάσεις και πρέπει να προλάβω την γραμματεία της σχολής μου».
-«Καλή επιτυχία λοιπόν, μικρή μου νεράιδα, μα...» πήγε να πεί κάτι ακόμα, αλλά το κορίτσι είχε κιόλας χαθεί από τα μάτια της...
Η Θωμαή χάιδεψε άλλη μιά φορά το πολύτιμο της, κουβαλώντας το προς την κουζίνα, ενώ η γάτα μπερδευόταν στα πόδια της νιαουρίζοντας και το ακούμπησε σα να ήταν φτιαγμένο από πορσελάνη στο μικρό τραπέζι.
Σέρβιρε γιά τον εαυτό της εκείνο το τελευταίο ποτήρι κόκκινου κρασιού και το κράτησε γιά λίγο, ψηλά στο φώς της λάμπας, απολαμβάνοντας το ρουμπινί χρώμα που αντανακλούσε. Ο κόσμος ξαφνικά της φαινόταν όμορφος, γεμάτος χρώματα τόσο όμορφος, πως δεν το είχε καταλάβει νωρίτερα, κυλούσε μέσα της σαν βροχή.
Η γάτα είχε προσγειωθεί πάλι στην αγκαλιά της. Θα γύριζε στο χωριό...ναι, με τα λιγοστά μέσα που μπορούσε να εξοικονομήσει θα έφτιαχνε τα δύο δωμάτια του πατρικού της. Θα έπαιρνε μαζί της μιά βαλίτσα με τα ρούχα της, τη μιά από τις γλάστρες της, και... «εσένα, ναι, θα σε πάρω κι εσένα, μην ανησυχείς» είπε χαιδεύοντας τρυφερά το στέρνο της γάτας που είχε βάλει μπρός το υπόκωφο μοτεράκι που φανέρωνε την ευχαρίστηση της.

Η Μάγδα κατηφόριζε με βιασύνη τα τέσσερα τετράγωνα που την χώριζαν από την γραμματεία, ενώ οι καουμπόικες μπότες της αντηχούσαν στα πλακάκια και οι καστανές μπούκλες που πλαισίωναν το πρόσωπο της, ανέμιζαν ρυθμικά σε κάθε της βήμα. ΄Ενιωθε τόσο ανάλαφρη, κυριολεκτικά πετούσε.
«Πόσο εύθραυστη είναι η ευτυχία μας...Τι άλλο χρειάζεται η ζωή μας» σκέφτηκε, που να πάρει ο διάολος, λίγο χρώμα!»...τόσο εύκολο, τόσο απλό και τόσο...πολύτιμο.

*Δημοσιευμένο στο "΄Οσο κρατάει ένας καφές" Φεβ.2007

AC/DC...AT LAST!!!

2009-05-23T16:11:00.000-07:00

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ AC/DC...!!!
YES! YES!! YES!!!

Ξέχασα τίποτα;...καλά, άμα το θυμηθώ θα επανέλθω!
Ακούστε προς το παρόν το BLACK ICE...!

Αρχικά ήμουν προετοιμασμένη να δω απλώς άλλη μιά συναυλία, του πιό αγαπημένου μου συγκροτήματος, εντάξει, αλλά πέραν αυτού ουδέν, ...άλλη μιά συναυλία από τις 30-40 που έχω δεί...
΄Οταν λοιπόν βγήκε στην σκηνή ο λατρεμένος μου ΄Ανγκους σκέφτηκα ακριβώς αυτό: χρόνε...δολοφόνε.... Το συναίσθημα αυτό όχι απλώς καταρίφθηκε μέσα σε ένα μόλις τραγούδι, αλλά η απογείωση δεν άργησε καθόλου να έρθει, καταρρίπτοντας τις οποιοσδήποτε προσδοκίες μου κι αφήνοντας με απλώς άφωνη και συγκλονισμένη, γεμάτη δέος κυριολεκτικά...ένα συμπαγές παλλόμενο πλήθος με κόκκινα κερατάκια που αναβοσβήνανε, ροκ εντ ρολλ πάνω στις κερκίδες μέχρι λιποθυμίας...ο Τζόνσον μιά φωτιά...

Αφού λοιπόν πέρασε έτσι μιάμιση ώρα παρακαλώ, σε κατάσταση πυρετού, μην παίρνοντας ανάσα κοινό και ερμηνευτές (both of us-ένα)...ο αθεόφοβος Angus Young (όνομα και χάρη) έχοντας πετάξει σακάκι, πουκάμισο και μουσκεμένος σαν να έχει βγεί από το ντους, επιδόθηκε κατά το γνωστό παλαιόθεν συνήθειο του σ'ένα κρεσέντο σολαρίσματος, οργασμικό παραλήρημα χωρίς τέλος που μας σήκωσε την τρίχα... σαν να υπήρχε μόνο αυτός κι η κιθάρα του σ'ολόκληρο το σύμπαν: "Μα, πόσο θα αντέξει ακόμα ο π****?"..., αναρωτιόμασταν, εδώ εμείς και κοντεύαμε να πέσουμε κάτω...αλλά να μην θέλουμε να κάνουμε ούτε βήμα πριν ακούσουμε τουλάχιστον το "Highway to Hell" και το "For those about to Rock" γι'αποχαιρετισμό...
΄Ακουσα λοιπόν αυτό βγαίνοντας κατά γενική ομολογία: μιά συναυλία που δεν ήταν γιά το χαρτζηλικάκι της αρπαχτής, όπως με όλους τους υπόλοιπους που επίσης αγαπώ, (Deep Purple, Iron Maiden και οι "δημότες" μας πλέον Scorpions),αλλά μιά συναυλία ψυχής...οι άνθρωποι δεν ζουν απλώς απ'αυτό, αλλά ζουν γι'αυτό!!!...

Living my...Rock n' Roll Dream

Καθρέφτες ουρανού...

2009-04-10T01:32:00.000-07:00

...κρυφά παράθυρα....καθρέφτες κάποτε
τειχών κρυμμένου ορίζοντα
της παιδικής μνήμης …

...που το μειδίαμα ακουμπά
διατρέχοντας λεύγες σκοτεινιάς

…πως γίνεται
η αφορμή να'ναι

γιά της ψυχής μου το γέμισμα;

όταν τον γκρίζο τοίχο τους, έμαθα να χρωματίζω
με ενδότερα ονείρων χρώματα,...

κι ωστόσο πόσο την αδιατάραχτη λύπη σου

απ'αρχής ζήλεψα...

...γιατί δεν έχω πρόσωπο σ'αυτή τη γη
παρά μονάχα κλεμμένο... εκείνο...του φόβου

...όταν τους δρόμους της καρδιάς

ζητώ να ανιχνεύσω...

και στη δίνη του
ηθελημένα αιχμαλωτίζομαι...
ιλίγγου οδύνης...δέσμια και δεσμώτης...

Από την ποιητική μου συλλογή "Εδώ θα μείνω"

Γιά τη Νάνση

Ανάγλυφα δάκρυα

2009-04-01T16:30:00.000-07:00

Η χυμώδης γυναίκα που στέκεται απέναντι του, τεντώνεται τινάζοντας προκλητικά τα μπράτσα και τους καρπούς της προς τα πάνω, ρίχνοντας μιά ανυπόμονη ματιά προς το μέρος του. Μη βρίσκοντας στην έκφραση του την ανταπόκριση που θα επιθυμούσε, ξεσταυρώνει νωχελικά τα καλίγραμμα γυμνά πόδια αποκαλύπτοντας την ήβη της κι τρίβει λίγο με την παλάμη τον αυχένα. Τον κοιτάζει ξανά και μην αντέχοντας άλλο την αδιαφορία του στις επικλίσεις της, σηκώνεται με μιά νευρική κίνηση, χαρίζοντας του μιά πανοραμική θέα της ζουμερής γύμνιας της. Κατευθύνεται προς την άκρη της μικρής σοφίτας. Αρπάζει από τη ράχη μιάς καρέκλας ένα ρόζ ημιδιάφανο πουκάμισο κι ένα λιωμένο τζήν κι αρχίζει να ντύνεται νευρικά. Φοράει και τις μπότες και τινάζει τα μακριά καστανόξανθα μαλλιά της προς τα πίσω:

«Είχες πεί στις 07.30 και είναι κιόλας 09.00 μ.μ» -«΄Εχεις δίκιο μωρό μου! Είσαι ελεύθερη» της απαντάει τινάζοντας το πινέλο στο μεταλλικό δοχείο με το νέφτι.
Καθαρίζει τα χοντρά στρώματα της μπογιάς από τα χέρια του περνώντας τα στην πάνινη πατσαβούρα που κρατάει. Κάνει δυό βήματα προς τα πίσω, μισοκλείνοντας τα μάτια και μελετώντας εξεταστικά τον καμβά που έχει μπροστά του. Αλλάζοντας γνώμη άρπαζει πάλι με αδημονία το πινέλο κι ανακατεύει τα τελευταία υπολείμματα της παλέτας αναφωνώντας : -«Μα ναί, αυτό είναι, πως δε το είχα δεί νωρίτερα...» Απλώνει το φωτεινό χρώμα στο φόντο του μουσαμά, τονίζοντας το δυνατό περίγραμμα. Η πρωτύτερη ένταση έχει φύγει από το πρόσωπο του και δείχνει ήρεμος. -«Αυτό έψαχνα τόση ώρα κι ήταν μπροστά στα μάτια μου. Μπορείς να φύγεις...», χαμογελά ευχαριστημένος. «Τελειώσαμε γιά σήμερα» -«Θα σε δώ καθόλου;» -«΄Οχι σήμερα κούκλα μου,...είμαι ψόφιος κι έχω πολλά ακόμη να μαζέψω εδώ». Η κοπέλα ξεφυσάει μουτρωμένη αρπάζοντας το δερμάτινο τζάκετ από την κρεμάστρα. «Τα λέμε!» του πετάει βροντώντας τη φαγωμένη πόρτα.

Ο Φώτης ξύνει με τη σπάτουλα τα λάδια από την ξύλινη αυτοσχέδια παλέτα και προσθέτει καινούργιο διαλυτικό στο πανί, απομακρύνοντας και τα τελευταία απομεινάρια. Πρέπει να βιαστεί. Παρασύρθηκε, χάνοντας ώρα με αυτή την απόχρωση που πάλευε ολόκληρο το απόγευμα. Από το παράθυρο που έχει ανασηκώσει γιά να φύγει η βαριά μυρωδιά από τα χρώματα μπαίνει τώρα ένα παγωμένο νυχτερινό αεράκι. Ξετρύπωνει βιαστικά, με ανυπόμονα χέρια το αγαπημένο του στρατιωτικό τζάκετ, πίσω από στιβαγμένους, σκονισμένους καμβάδες, δίπλα στο μοναδικό καναπέ-κρεβάτι με τα σεντόνια ακόμα ανάκατα από το μεσημεριανό ύπνο. Αρπάζει και τα κλειδιά και ξεχύνεται στις μαρμάρινες σκάλες του παλιού νεοκλασσικού, φτάνοντας γρήγορα από τον 3ο όροφο στο ισόγειο. Βγαίνει στο δρόμο, σηκώνοντας ψηλά μέχρι πάνω στο λαιμό του το φερμουάρ...Μιά από τις πρώτες κρύες νύχτες του Οκτώβρη. Κατευθύνεται επιταχύνοντας το βήμα του προς τη Βαρβάκειο Αγορά που κλείνει εκείνη περίπου την ώρα. ΄Αν είναι τυχερός θα προλάβει τα παιδιά που σαπουνίζουνε τους πάγκους και καθαρίζουνε το χώρο, ξεπλένοντας με το λάστιχο βρωμιά και αίματα από τσιμεντένιες πλάκες και πεζοδρόμια. Βγάζει ένα στεναγμό ανακούφισης, βλέποντας ένα ρολό σε μιά άκρη μισοσηκωμένο και τρυπώνει σκύβοντας το κεφάλι στο εσωτερικό. Οι πάγκοι είναι άδειοι και τα κρέατα έχουν στιβαχτεί στα μεγάλα ψυγεία Χαιρετάει με μιά κίνηση έναν νυσταγμένο υπάλληλο στο κέντρο περίπου της αγοράς και ρωτάει: -«Το έχεις;» -«΄Ε, βέβαια. Τα’παμε» Σκύβει κάτω από τον πάγκο τραβώντας κι ανασηκώνοντας από το χερούλι δυό μικρούς αλουμινένιους κουβάδες, σκεπασμένους με καπάκια. Ο Φώτης ψαχουλεύει τις τσέπες βγάζοντας μερικά από τα τελευταία του κέρματα. –«Τι θα το κάνεις;» -«Μείνε ήσυχος, τίποτα δεν πάει χαμένο» και κρατώντας τα δύο γεμάτα δοχεία σκύβει, περνώντας πάλι κάτω από το ρολό και παίρνει το δρόμο της επιστροφής. Μπαίνοντας στο μονόχωρο διαμέρισμα τακτοποιεί το ένα δοχείο στον πάτο του άδειου ψυγείου κι ακουμπάει το άλλο, αφαιρώντας του το καπάκι στον πάγκο με τα εργαλεία και τα χρώματα. Ανοίγει ένα συρτάρι βγάζοντας ένα χαρτονένιο κουτί με κάρβουνα και τα μετατρέπει σε σκόνη τρίβοντας και σπάζοντας τα με τα δάχτυλα του. Βουτάει το μεγάλο πινέλο στο μείγμα, αναμιγνύοντας το αίμα με το κάρβουνο και απλώνει μιά χοντρή πινελιά σ’έναν καινούργιο καμβά. «Καλό!» αναφωνεί. Θα μπορούσε να το φέρει περισσότερο προς το μαύρο ή το κόκκινο ανάλογα με την περίσταση, προσθέτοντας και λίγη ώχρα ή τερακότα ίσως γιατί θα έπαιζε μόνο σε γήινους τόνους. Δεν χωρούσαν ψυχρά εδώ. Τι θέμα όμως θα μπορούσε να σκαρώσει με αυτό το καινούργιο, ασυνήθιστο υλικό; Νιώθει μιά σουβλιά στο στομάχι. Του έχει μείνει τίποτα γιά να φάει ένα πιάτο βραστό στο μαγειρείο; Βάζει και το δεύτερο δοχείο στο ψυγείο, σκεπάζοντας το, και παίρνει πάλι το δρόμο γιά τα σφαγεία.

Η μικρή αίθουσα είναι άδεια εκτός από μιά παρέα από τρείς άνδρες στο διπλανό τραπέζι που έχει στρέψει την προσοχή της σε μιά γυναίκα που κάθεται μόνη της στην άλλη άκρη. Φορά μιά μολυβί καμπαρτίνα κι έχει τα σκούρα κόκκινα μαλλιά της πιασμένα ψηλά. ΄Οχι ακριβώς όμορφη, ωστόσο έχουν μιά γοητευτική παραίτηση οι κινήσεις της και φαίνεται χαμένη στον εαυτό της. Το βλέμμα της πέρα μακριά στο δρόμο σ’ένα ακαθόριστο σημείο που εκείνος δε μπορεί να εντοπίσει. Οι άντρες στο διπλανό τραπέζι κοιτάζονται με νόημα, κι ετοιμάζονται να την πλευρίσουν, όταν εκείνη σηκώνεται κι αφήνοντας ένα χαρτονόμισμα και μερικά κέρματα, κρεμάει το λουρί της μεγάλης καφεκόκκινης τσάντας στον ώμο της κι απομακρύνεται αργά με γυναικείο αλλά όχι προκλητικό βάδισμα προς την έξοδο. Μιά ανεξήγητη παρόρμηση κάνει τον Φώτη ν’ανασηκωθεί ένα λεπτό αργότερα τελειώνοντας εσπευσμένα το φαγητό του, και να την ακολουθήσει.

Στέκεται εκεί στο δρόμο, κάτω από έναν από τους φανοστάτες και χαζεύει μιά βιτρίνα καταστήματος φωτογραφικών ειδών. Εμφανίσεις φίλμ, ρετουσαρίσματα φωτογραφιών κτλ. Βγάζει κάτι από την τσάντα της και το κοιτάζει επίμονα στη φλόγα του αναπτήρα που ανάβει το τσιγάρο της, γιά ώρα. Φτάνει δίπλα της παρατηρώντας την καλύτερα. -«Σας εκνευρίσανε οι τύποι εκεί μέσα...» λέει δείχνοντας με το κεφάλι του κατά το μέρος της αγοράς». –«Α, δε βαριέστε...» απαντά ξαφνιασμένη, χώνοντας τη φωτογραφία πάλι στην τσάντα της, αλλά μη θέλοντας να τον αποφύγει, «...μιά γυναίκα μόνη, τέτοια ώρα και σ’ένα τέτοιο μέρος δε μπορεί ποτέ να έχει την ησυχία της. Κατά κάποιο τρόπο, ήρθα προετοιμασμένη». -«Τι σας έκανε λοιπόν να επιλέξετε μόνη και τέτοια ώρα ένα τέτοιο μέρος;» ρωτάει εκείνος με συμπάθεια. –«Δε ξέρω πως να σας το πώ,...μ’αρέσει η αίσθηση της ατμόσφαιρας των σφαγείων, της σφριγηλής ρωμαλέας ζωής που χάνεται τόσο βίαια και των ακρωτηριασμών». λέει η γυναίκα τινάζοντας τους ώμους και προκαλώντας τον με το βλέμμα, τεστάροντας τον, βέβαιη πιά πως εκείνος θα πάρει δρόμο μιά ώρα αρχύτερα αφήνοντας την ήσυχη.

-«Πολύ ενδιαφέρον μου ακούγεται. Μάλιστα αυτό σκεφτόμουν μόλις λίγη ώρα πρίν γιά μιά σειρά πίνακες που ετοιμάζω. Θα θέλατε να δείτε και να μου πείτε τη γνώμη σας;»
-«Πλάκα μου κάνεις...» λέει εκείνη διασκεδάζοντας, ενώ σβήνει το τσιγάρο της στο πεζοδρόμιο πάνω σε σωρούς λιωμένων κόκκινων φύλλων, με μιά περιστροφική κίνηση της καστόρινης μαύρης γόβας. Παύση. -«΄Οχι...Θά’ρθεις;» ρωτά εκείνος με την ίδια έκφραση. Αναστενάζει χώνοντας τα χέρια στις τσέπες του παλτού της με τα μάτια κατεβασμένα...
-«Ναί», λέει σηκώνοντας το κεφάλι...

Δεν τους παίρνει περισσότερο από 5-6 λεπτά γιά να φτάσουν στο εργαστήριο. Εκείνη τριγυρνά γιά λίγο μελετώντας το γυμνό από έπιπλα χώρο και την ακαταστασία των υλικών και των παλιών βινυλίων που είναι σωριασμένα στο πάτωμα. Βάζει στο παλιό πικάπ ένα επικό σάουντρακ σε χαμηλή ένταση. Μετά σκαρφαλώνει στον πάγκο αγνοώντας τις υποδείξεις του γιά το σκαμπώ όπου συνήθως κάθονται τα μοντέλα του, στηλώνοντας τα μάτια πάνω του, με σταυρωμένα ψηλά τα όμορφα λεπτά πόδια της. Ο Φώτης βγάζει πάλι το ένα από τα δύο δοχεία και προσθέτοντας κι άλλο κάρβουνο γιά να κάνει πιό παχύ το υλικό βουτάει τα πινέλα του κι αρχίζει να σχεδιάζει το περίγραμμα του προσώπου και των μαλλιών που εκείνη έχει στο μεταξύ λύσει και αγκαλιάζουνε τώρα τους ώμους της, στον καμβά, σ’ένα σκαρίφημα. «Κάτι γιά τα ζώα πρέπει να είναι το καινούργιο μου θέμα» σκέφτεται.Οι αιμάτινοι πίνακες...Γιά την τραγική κι αμφίβολη μοίρα τους και το θάνατο...και τον έρωτα φυσικά".

Δουλεύει πιό εντατικά τώρα με περισσότερη αυτοσυγκέντρωση, όσο περνά η ώρα και προχωρά στις λεπτομέρειες του προσώπου, προσθέτοντας ώχρα και λευκή σκόνη γιά τα φωτεινά και αποδίδοντας γρήγορα και το μικρό γεμάτο στόμα, φτάνοντας στα μάτια.

Μάτια, το πιό δύσκολο σημείο, όχι η έκφραση γενικά του προσώπου, αλλά εκείνη του βλέμματος.

Δάκρυα, μικρά και γυαλιστερά σα ανάγλυφα μαργαριτάρια, κυλάνε στα αμυγδαλωτά της μάτια, που έχουν τελικά ένα σκούρο χρυσοπράσινο χρώμα. Τώρα πρέπει να χρησιμοποιήσει το πιό λεπτό από τα πινέλα του. Δοκιμάζει δυό-τρία από κείνα που έχει σ’ένα γυάλινο δοχείο στο ψηλό σκαμπώ δίπλα του. Δε του κάνει κανένα, χρειάζεται κάτι πραγματικά λεπτό...

Θυμάται εκείνο το κομψοτέχνημα από τρίχα κάστορα που είχε αγοράσει κι έρχεται συνεπαρμένος προς το μέρος της γιά να το αναζητήσει. Πριν το καταλάβει η γυναίκα τον αρπάζει από το γιακά του λερωμένου πουκαμίσου και τον τραβά πάνω της.

Με κλειστά μάτια χρησιμοποιώντας τα ακροδάχτυλα της σχηματιζει το περίγραμμα των ματιών του με τα τοξωτά φρύδια, της μικρής σαρκώδους μύτης με το σκουλαρίκι-καρφί και του πηγουνιού με το μυτερό μούσι κι ακουμπά τα χείλη της στα δικά του...Χώνει τα χέρια της κάτω από το πουκάμισο χαμηλά στα πλευρά της μέσης και συνεχίζει προς τα κάτω εξερευνώντας. Ο Φώτης αιφνιδιασμένος σκουπίζει τα χέρια του πίσω από την πλάτη της με το πανί που ακόμα κρατά και το κάνει μιά μπάλλα εκσφενδονίζοντας το προς τον πάγκο.Τα χέρια του είναι μπλεγμένα στα μαλλιά και στους ώμους της, παραμερίζοντας τα ρούχα της, ενώ τα χείλη και η γλώσσα του σχηματίζουν καυτά αυλάκια στο στέρνο και στο στήθος...Ανοίγει το παντελόνι του και τον οδηγεί μέσα της ενώ τυλίγει τα πόδια της σφιχτά γύρω από τη μέση του κι εκείνος ακολουθεί το ρυθμό της...

Νιώθει τα γόνατα του να λυγίζουν από το βάρος της επιθυμίας που συσσωρεύεται και διογκώνεται χαμηλά στα σωθικά του, προκαλώντας του μιά γλυκιά ζάλη. Αφήνεται να παρασυρθεί όλο και περισσότερο από το ποτάμι που φουσκώνει και συμπιέζεται μέσα του, και που νιώθει πως δεν μπορεί άλλο πιά να ελέγξει. Εκείνη έχει γείρει το κεφάλι της πίσω, παραδομένη σ'ένα πυρετικό, οργασμικό παραλήρημα...Φτάνουν μαζί ενώ ανασηκώνει ελαφρά τον κορμό της προς το μέρος του κι αρπάζει τα χείλη του γιά ένα τελευταίο, λαίμαργο ρουφηχτό φιλί...

...έχουν προσγειωθεί κι οι δυό στα ξύλινα φαγωμένα σανίδια κάτω από τον πάγκο. Το κεφάλι της χωμένο στη λακούβα του λαιμού του, τα μαλλιά της χυμένα σαν φύλλα μπρούντζου στον ώμο του...το χέρι της αφημένο χαλαρά ανάμεσα στα πόδια του. Είναι γερμένη στο πλάι και το αριστερό της πόδι αγκαλιάζει και σκεπάζει τα δικά του. Του δίνει ένα φιλί στο λαιμό κι ανασηκώνεται μαζεύοντας τα ρούχα της.Τα μάγουλα της είναι ακόμα μουσκεμένα από δάκρυα κι ιδρώτα αλλά η έκφραση της έχει ποτιστεί με γαλήνη κι ευδαιμονία...-"Ευχαριστώ" του λέει χαμογελώντας. Του'ρχεται να βάλει τα γέλια και δαγκώνει τα χείλη γιά ν'απαντήσει με δυσκολία, κοιτάζοντας το ταβάνι:-"Παρακαλώ δεν κάνει τίποτα,...ευχαρίστηση μου!"...λέει ενώ ακούει την πετούγια της πόρτας...

Κι όμως...δεν είναι σίγουρος άν θα το'θελε έτσι αυτή τη φορά...

Δημοσιευμένο στη συλλογή διηγημάτων "Όσο κρατάει ένας καφές..." Φεβ.2007

She told me to "come"

but I was allready "there"

Cause the walls start shaking
The earth was quaking
My mind was aching
And we were making it...

and you -

Shook me all night long...!!!

AC/DC

Στον κήπο με τα αγάλματα...

2009-03-20T18:03:00.000-07:00

Στον κήπο με τα αγάλματα

όταν ο χρόνος ράγισε...

σε σκονισμένη κλεψύδρα παραμυθιού…

…κόκκινη τέφρα εκτοξεύοντας

πίσω από θρυμματισμένα κρύσταλλα

μιάς σκουριασμένης επιθυμίας…

...φύλλωμα μπρούντζου και νοσταλγίας θρόισμα

κάλυψαν τη βασανισμένη μορφή...

χυμούς του κορμού και στρεβλωμένες ρίζες...

τον πυρήνα του ανταμώνοντας...

Στον κήπο με τα αγάλματα

εκεί που με χρώμα κι αστερόσκονη

το όνειρο σε μορφή
θα σχηματίζω...

Φ.Μάμαλη

Από την ποιητική μου συλλογή "Εδώ θα μείνω"

Τα παγκάκια της αστερόσκονης...

2009-02-05T15:25:00.000-08:00

Νύχτες απώλειας...
σε εύθραυστες γυάλινες αγκαλιές...

...μικρές, γλυκές αναπνοές κι
αχνιστό στήθος που πάλλεται...

...μετρώντας...αιχμηρά διαμάντια
πάνω σε μαύρο βελούδο...

Στα παγκάκια της αστερόσκονης...

...μυρωδάτες ανάσες από λευκά γιασεμιά
και σκουροκόκκινες μαυροδάφνες...

Μάτια που κλείνουν σφιχτά
γιά να κρατήσουν αιμάτινα δάκρυα...
...ν’αντικρύσουν φοβούνται
άδεια κενά βλέμματα αγαλμάτων...

Να φυλακίσουν λαχταρούν
το όνειρο μέσα τους...

Μα εκείνο ξεγλυστράει...
σαν διάφανο αχνό συννεφάκι που ξεπροβάλλει
σκανταλιάρικα με την πρώτη ανταύγεια

...μιάς ανατολής που ήρθε απρόσκλητη...
...μετά από κρυστάλλινες νύχτες αγρύπνιας...

Στα παγκάκια της αστερόσκονης...

(Γιά τη Μάγδα)
Από την ποιητική συλλογή "Εδώ θα μείνω"

someone, somewhere
brilliants days, shadows
of brilliants dreams..
Simple Minds

When I'm back on my feet again...

2008-12-29T13:47:00.000-08:00

Αφιερωμένο σε κείνους που είδαν τα φτερά τους να τσακίζουν...

κι όμως συνεχίζουν να πετάνε και να ονειρεύονται...

Στις ράγες

2008-12-23T14:47:00.000-08:00

΄

Εσφιξε με δύναμη τα πόδια της γυναίκας, καθώς χωνόταν με ορμή πάλι μέσα της, ξανά και ξανά, όλο και πιό δυνατά, όλο και πιό γρήγορα, παραμερίζοντας κούραση και αϋπνία, νιώθοντας τις φλέβες να διογκώνονται και την πλημμυρίδα να ανεβαίνει μέσα από τα σωθικά του, οδηγώντας τον σε μιά κορύφωση που είχε καιρό να νιώσει. Τότε και μόνο τότε, όταν το ποτάμι που φούσκωνε τόση ώρα μέσα του, άρχισε νά ξεχύνεται και ν’αδειάζει,… άνοιξε γιά μιά στιγμή, τα βλέφαρα του κι αντίκρυσε πρώτα την κυανή φλέβα που χτυπούσε στο διάφανο, λευκό δέρμα του λαιμού της και κατόπιν το λεπτό καλογραμμένο στόμα που είχε ανοίξει ολοστρόγγυλο, από το δικό της τελείωμα, που ακολούθησε γιά κλάσματα δευτερολέπτου το δικό του…

΄Ηταν όμορφη...ναι, αλλά ποιά ήταν; Προσπάθησε να ανασυντάξει τη σκέψη του και να θυμηθεί πως την είχε συναντήσει, και πως είχαν βρεθεί οι δυό τους μαζί εδώ. Το εδώ ήταν το WC του τραίνου, η γυναίκα ήταν καθισμένη στον νιπτήρα κι εκείνος όρθιος, σφηνωμένος, ανάμεσα στα πόδια της, και στο παράθυρο με την ένδειξη Μην πτύετε και Μην πετάτε αντικείμενα στις γραμμές.
-«Σου βρίσκεται κάνα τσιγάρο;» ρώτησε εκείνη, μαζεύοντας σουτιέν και ζαρτιέρες. Κάτι αναλαμπές άρχισαν να φλασάρουν μέσα στο μυαλό του.

Πρέπει να ήταν περίπου, μιά ώρα πρίν, που είχε πρωτομπεί στο βαγόνι, κάπως καθυστερημένος κι ανεβάζοντας το σακ-βουαγιάζ ψηλά στη μεταλλική σχάρα, είχε αντικρύσει πρώτα τα τολμηρά σταυρωμένα πόδια της με το διχτυωτό καλσόν και τις λουστρινένιες μπότες, και κατόπιν το σαρκαστικό, προκλητικό της χαμόγελο. ΄Οταν το τραίνο άρχισε αργά ν’αγκομαχάει στις ράγες, ξεκινώντας γιά το σύντομο ταξίδι του μέχρι την Αθήνα, εκείνος γιά να ξεφύγει από την αμηχανία που του προκαλούσε το βλέμμα της τη ρώτησε: -«Μήπως ξέρετε που βρίσκεται η τουαλέττα;» -«Και βέβαια, κι εγώ εκεί πάω. Νά’ρθω μαζί σου;». Του έκλεισε το μάτι κατεργάρικα. Κατακόμπλαρε και παραλίγο να του πέσει το πορτοφόλι, που με χέρια νευρικά κι αδέξια, προσπαθούσε ν’αποσπάσει από το τσεπάκι της αποσκευής του. Παρ’όλα αυτά της επέτρεψε να τον οδηγήσει, περισσότερο από αδυναμία, γιατί δεν ήξερε πως ν’αντιδράσει. Χώθηκαν οι δυό τους στην τουαλέττα, αφού εκείνη βεβαιώθηκε πως δεν τους παρακολουθούσε κανείς και γιά όσα επακολούθησαν δεν χρειάστηκαν συστάσεις ούτε διάλογοι.

-«΄Ομορφα», είπε εκείνη, αρπάζοντας το άφιλτρο από το χέρι του και χωρίς να του ρίξει πιά ούτε μιά ματιά, απομακρύνθηκε χαλαρή γιά το βαγόνι.
Γαμώτο, που είχε μπλέξει πάλι; Δεν θυμόταν πιά ούτε ποιός ήταν, πόσο μάλλον με ποιά το έκανε και γιατί. Πέρασε κάμποση ώρα στον διάδρομο καπνίζοντας και χαζεύοντας τη διαδρομή μέσα από ατέλειωτα χρυσοπράσινα χωράφια, αγρούς και οπωρώνες που διακόπτονταν αραιά και πού από χαμηλούς λοφίσκους, ενώ ο συρμός έμπαινε χαμηλώνοντας ταχύτητα στα δυτικά προάστια της πόλης.

Οι μεταλλικές ρόδες στρίγγλισαν καθώς το τραίνο έφτανε στον προορισμό του κι αντίκρυσε από το φυνιστρίνι του διαδρόμου τον παλιό πέτρινο σταθμό. Μπήκε πάλι στο βαγόνι γιά να πάρει το σακίδιο του. Η κοπέλα καθόταν κοντά στο παράθυρο μιλώντας στο κινητό της και δε φάνηκε να τον είδε. ΄Εδωσε ένα σάλτο και προσγειώθηκε στην αποβάθρα, ενώ το χέρι του χωνόταν με λαχτάρα στο πάνω τσεπάκι του τζήν ψαχουλεύοντας το αντικείμενο του πόθου του, μισή κουταλιά άσπρη σκόνη τυλιγμένη σ’ένα χαρτάκι. Είχε συγκρατήσει τον εαυτό του με δυσκολία, όλο το προηγούμενο εικοσιτετράωρο που είχε περάσει στο πατρικό του και την είχε βολέψει με κάτι χαπάκια. Κάποιος συγχωριανός, φίλος των παιδικών χρόνων, τον είχε εφοδιάσει με πρώτο,...γαμάτο πράγμα όπως τον είχε διαβεβαιώσει, κερασμένο στην υγειά του, γιά χάρη των παλιών καιρών.

Δεν έβλεπε την ώρα να φτάσει στο μικρό ημιυπόγειο δωματιάκι στα Τουρκοβούνια, γιά να γευτεί ανενόχλητος τον θησαυρό του. ΄Η μήπως να το άφηνε γιά τ’απόγευμα; Ήταν ψόφιος. Και η Λέλα; Είχε να της τηλεφωνήσει μέρες. Είχε αναφέρει βέβαια αφηρημένα την προηγούμενη βδομάδα ότι θα πήγαινε να επισκεφθεί τη μάνα του, στη Θήβα αλλά δεν είχαν ξαναεπικοινωνήσει από τότε. Ρε μπάς και τον έψαχνε; Μπά, άν ήταν θα τον είχε ειδοποιήσει ο Αντώνης. Ο κολλητός του, αδερφός, όπως τον έλεγε.΄Οχι, δεν μπορούσε να την αντικρύσει τώρα, μετά απ’αυτό που είχε ζήσει στο τραίνο, κι άς μην ήταν η πρώτη φορά που είχε βρεθεί με κάποια άγνωστη, και δεν ήξερε πώς, έστω κι άν δεν το είχε προκαλέσει εκείνος, απλά είχε υποκύψει στην καύλα της στιγμής, ή μάλλον στη μαλακία της στιγμής. Χρειαζόταν λίγο χρόνο γιά να το σβήσει μέσα του, έτσι κι αλλιώς άνευ σημασίας, να προσποιηθεί πως τίποτα ποτέ δεν συνέβει.

Σταμάτησε στο ψιλικατζίδικο στη γωνία, γιά ν’αγοράσει ένα Milko, αυτό θα τον κρατούσε τουλάχιστον γιά λίγο. Παραλίγο να πέσει στην τρύπα που έχασκε μπροστά στη μπουλντόζα. Το’χε κάνει κι αυτό, βεβαίως. Σκαφτιάς στα έργα οδοποιίας, όταν είχε πρωτοφύγει από το χωριό, γιά κάνα δυό βδομάδες. Τόσο άντεξε.
Αποφάσισε να περάσει γιά λίγο από τον Αντώνη. Φίλοι από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, είχαν κάνει το πρώτο ακίνδυνο τσιγάρο μαζί, ο Βαγγέλης είχε προχωρήσει και σ’άλλα τσιγάρα, πιό μαύρα και ουσίες, ο Αντώνης όχι. ΄Η μάλλον, που και που κάνα τσιγαρλίκι, αλλά όχι φανατικά. Είχαν μοιραστεί σκέψεις και ανησυχίες από παιδιά, είχαν ανταλλάξει εντυπώσεις και καλαμπούρια από τα πρώτα τους πηδηματάκια στο γυμνάσιο, μέχρι και φαντάροι είχαν πάει μαζί στις διαβιβάσεις και τελικά είχαν βρεθεί στην Αθήνα σε αναζήτηση καλύτερης τύχης. Ποιάς γαμημένης τύχης, τρομάρα τους; Ο Βαγγέλης σε αφισοκολλήσεις και διανομές εντύπων και ο Αντώνης σε συνεργείο μηχανών. Εκείνος ήταν που προσπαθούσε πάντα να τον τραβήξει τουλάχιστον από τα βαριά που είχε χωθεί
-«Ρε μαλάκα Βαγγέλη, σε νοιάζομαι, μείνε στα ρηχά. Εντάξει κι εγώ δεν γουστάρω την πραγματικότητα και θέλω να την κάνω, αλλά μη μας μείνεις και στα χέρια καμμιά ώρα».

Το διαμερισματάκι του ήταν μόλις δύο τετράγωνα πάνω από το δικό του εκεί που άρχιζε να χάσκει η μεγάλη τρύπα των παλιών μαρμαρυχείων. Δεν θά’ταν κι άσχημα να πίνανε ένα πρωινό καφεδάκι, πρωί δεν ήταν ακόμα, αναρωτήθηκε, σηκώνοντας το μανίκι από το τζήν σακάκι και ρίχνοντας μιά ματιά στο ρολόι του. Είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου. 10.30 πμ. Να τα πούνε σαν άντρες. Να του εξομολογηθεί και την μικρή του αμαρτία. Εκείνος θα τον καταλάβαινε και θα γελούσε, κι ο ίδιος θα το’βγαζε έτσι από μέσα του και θ’ανακουφιζόταν. Ναι, αυτό θα έκανε και μετά θα χωνόταν στο υπογειάκι του και θα την έπεφτε κατευθείαν γιά ύπνο. Δεν τον κρατάγανε τα πόδια του. Τα’φτυσε από το σκαρφάλωμα στην ανηφόρα και κοντοστάθηκε γιά να υποχωρήσει λίγο το λαχάνιασμα. Η σκέψη του γύρισε στη μάνα του. Τι να κάνει κι αυτή η έρμη, του τα ζάλισε στη Θήβα, δυό μέρες και ούτε. «Γύρνα βρέ αγόρι μου στο χωριό σου, τι να κάνεις στην τερατούπολη; Ένα μεροκάματο κι ένα πιάτο φαί θα βρεθεί κι εδώ. Να ορίστε, ο θειός σου ο Επαμεινώνδας ψάχνει εργάτες γιά τα μποστάνια».

Μπήκε στην τσιμεντένια αυλή και αντίκρυσε την καινούργια Tenere του φίλου του. Κούκλα ήταν. Τα’χε καταφέρει ο άτιμος. ΄Ενα φραγκάκι από δώ, ένα δάνειο από κεί, η γνωριμία του αφεντικού με την αγορά των μηχανών και να’τη. Πως το’θελε, να’χει κι εκείνος ένα τέτοιο εργαλείο, δικό του…

Φτάνοντας στα σκαλάκια, μπροστά στο διαμέρισμα του φίλου του είδε το παράθυρο ανοιχτό και το παμπάλαιο παντζούρι με το ξεχαρβαλωμένο λάστιχο, μισοσηκωμένο. Πρώτα άκουσε τις κραυγές. Στην αρχή ξαφνιάστηκε. Μετά χαμογέλασε πονηρά, καταλαβαίνοντας πως ο φίλος του μάλλον...το γλένταγε. –«Ρε μπαγάσα, ποιά κουβάλησες πάλι;». Δεν άφηνε καμμιά παραπονεμένη ο πούστης, ήταν ομορφόπαιδο. Σαν τρελλές κάνανε γιά πάρτη του. Ήταν αρκετός καιρός όμως, που είχε παρατήσει τα γκομενιλίκια και φαινόταν σκεφτικός, σαν κάτι να τον απασχολούσε. Με το επόμενο ουρλιαχτό ευχαρίστησης, που δεν ήταν του φίλου του, αλλά της παρτενέρ του στην ερωτική πάλη, το βλέμμα του τινάχτηκε μπροστά στο άνοιγμα του παραθύρου. ΄Εμεινε να παρακολουθεί το πυρετικά σφιγχταγκαλιασμένο συνοθύλλευμα των σωμάτων. Τα πόδια του άρχισαν αργά-αργά να λυγίζουν κι ο ίδιος βρέθηκε ένα κουβάρι, κουλουριασμένος στο μωσαικό της εισόδου.

...΄Ηταν η Λέλα, χόρευε κυριολεκτικά πάνω στα πόδια του φίλου του και τα πυρόξανθα μαλλιά της, χυμένα στην γυμνή πλάτη της, αναδεύονταν σε κάθε της κίνηση, αληθινή φωτιά. Ήταν και οι δυό τους χαμένοι στη δίνη του παραληρήματος και του ιδρώτα που τους είχε λούσει, και δε λογάριαζαν ούτε το ανοιχτό παράθυρο, ούτε τους περαστικούς. Δεν θυμόταν ποτέ στους μήνες που ήταν μαζί με την κοπέλλα να την έχει δεί ή ακούσει σε τέτοια έκσταση.

Πόση ώρα είχε περάσει έτσι; Το χέρι του απλώθηκε πάλι στο τσεπάκι με τη μαγική άσπρη σκόνη, γυρεύοντας σανίδα σωτηρίας. Μα, κατόπιν έπεσε ξερό προς τα κάτω, κι ενώθηκε με το άλλο, σκεπάζοντας το πρόσωπο του. Η πολύτιμη λεία, που λαχταρούσε από χθές, και που δεν είχε κάν γευτεί ακόμα, δεν του έδινε την ίδια χαρά. σαν να ήταν λίγη τώρα πιά, σα να μη του έφτανε.

Μόνο τις ράγες του τραίνου ένιωθε τώρα να σφυρίζουν μέσα στο κεφάλι του, τινάζοντας μεταλλικούς σπυνθήρες και εκλάμψεις στα μηλίγγια του, μέσα στο μυαλό και στη ψυχή του...

Δημοσιευμένο στην συλλογή διηγημάτων "΄Οσο κρατάει ένας καφές..." Φεβ.2007

(after Kandinsky...λέμε τώρα)

Θεανώ

2008-12-15T15:34:00.000-08:00

(Το παιδικό μου πόστερ...Tim Hildebrandt)

Φιλντισένιες κορδέλες
που του ανέμου ο ψίθυρος
παρασέρνει...

Ισορροπώντας
...στην άκρη του μπλαβί γκρεμού...
με αλαβάστρινες φτέρνες...
...μόνη χορεύη η Θεανώ

Πέπλα απλώνονται
και την τυλίγουν...τα μαγικά φτερά...
που από την πλάτη ξεπηδούν...

Στην θέση ουλής, ...παλιάς πληγής
από σπασμένη πιά μεμβράνη
που ο φόβος γέννησε...

Με σιγουριά
τα ελαφριά της βήματα
ζυγιάζει
στην κόψη της χαράδρας...

...γιά χάρη του χορού...
που πιό πολύ απ’όλους αγαπά...

Εκείνον...
Της πιό ακριβής ελευθερίας...

...και στο λαμπερό της βλέμμα, η φλεγόμενη μάζα
του ήλιου καθρεφτίζεται...κι ένα χαμόγελο...

Γιά το κορίτσι του ανέμου...
στην Κύθνο

Γύρισε το βλέμμα στα κόκκινα βράχια πίσω από τη θάλασσα
γιά να φυλακίσει το αποτύπωμα των χρωμάτων του δειλινού...
Και τότε την είδε...
Ένα κορίτσι χόρευε στην άκρη μιάς ταράτσας χωρίς κάγκελα,
πάνω από το φρύδι του γκρεμού...με λευκές κορδέλες δεμένες στους καρπούς...

Από την ποιητική συλλογή "Εδώ θα μείνω"

Μαρόκο

2008-11-24T00:18:00.000-08:00

Η βαριά ξεφλουδισμένη εξώπορτα που είχε το χρώμα του παγωμένου πρωινού, έκλεισε πίσω του με θόρυβο. Στάθηκε μπροστά στο φθαρμένο δίπατο νεοκλασσικό ψαχουλεύοντας μισοκοιμισμένος τις τσέπες της καμπαρτίνας γιά το κλειδί της χοντρής αλυσσίδας που ήταν περασμένη στα κάγκελα. Τα χέρια του ακούμπησαν κάτι στιλπνό και μαλακό...Το τράβηξε έξω...το φουλάρι της Νάνσυς... πορτοκαλί-χρυσό και μώβ μετάξι...Xαμογέλασε λίγο θλιμμένα καθώς έφερνε στο μυαλό του την προηγούμενη νύχτα...το ίδιο σκηνικό με τόσες επαναλήψεις...είχαν καταλήξει οι δυό τους στο κρεβάτι του γι'ακόμα μιά φορά σε άλλη μιά προσπάθεια να αλληλοπαρηγορηθούν γιά ανεκπλήρωτους πόθους, οδυνηρές πλάνες και ελπίδες που είχαν θρυμματιστεί. Τίποτα περισσότερο που να χαρακτηρίζει την γνήσια ερωτική επιθυμία που δένει δυό εραστές παρά μιά απεγνωσμένη προσπάθεια να γαντζωθούν από κάπου, να κουρνιάσουν σε μιά αγκαλιά.

Κούμπωσε το παλτό του και βόλεψε καλύτερα το λουρί από το μακρύ λινό ταγάρι που κρεμόταν στον ώμο του, κατηφορίζοντας από το μικρό λόφο προς τη λεωφόρο. Ήθελε να προλάβει από νωρίς την τράπεζα πριν πλακώσουν οι συνταξιούχοι καθώς ήταν μέρα πληρωμών κι εκείνος περίμενε όπως πάντα το έμβασμα από τον αδερφό του που ερχόταν το τελευταίο δεκαήμερο κάθε μήνα. ΄Ηταν το μερίδιο του από την συγκομιδή της ελιάς ή από τις φυστικιές που καλλιεργούσαν στα κτήματα κάτω στο χωριό, κάπου στα περίχωρα της Καλαμάτας. Εκείνος, άν και έξι χρόνια μικρότερος, δεν είχε κλείσει ακόμα τα τριάντα, τα είχε καταφέρει καλά στην διαχείριση της μικρής αγροτικής περιουσίας που είχαν κληρονομήσει, εξασφαλίζοντας ένα καλό εισόδημα γιά τους δυό τους. Μ'αυτό τον τρόπο φρόντιζε με συνέπεια να ενισχύει οικονομικά τον μεγαλύτερο αδερφό του, χωρίς να γίνεται αδιάκριτος με ενοχλητικές ερωτήσεις γιά το τι λογάριαζε να κάνει και γιατί παρέμενε τόσα χρόνια στην Αθήνα, έχοντας αφήσει στην μέση τις σπουδές του και χωρίς να υπάρχει τίποτα που πραγματικά να τον δένει εκεί.

΄Αρχισε να νιώθει ασφυξία και ξαναγύρισε την σκέψη του στην Νάνσυ. Είχαν συναντηθεί όπως πάντα το προηγούμενο απόγευμα στην πλατεία με τους επιρρεπείς παράφρονες και μετά από πειράγματα και αστεϊσμούς είχαν μαζευτεί στο γωνιακό ξύλινο καφέ αμερικάνικου τύπου γιά μπύρες και κρασοκατάνυξη, 7-8 άτομα, ανάμεσα τους η Νάνσυ και μιά άλλη κοπέλλα. Εκείνη μετά από μισή ντουζίνα μπύρες είχε αναλυθεί σ'έναν χείμαρο υστερίας πάνω στον ώμο του, παραληρήματος γιά τον δρόμο που δεν έβγαζε πουθενά, γιά την ατέρμονη αναμέτρηση με τους προσωπικούς της δαίμονες. Αφού πέρασαν έτσι ένα τρίωρο τον ρώτησε ντροπαλά και μελαγχολικά σε κατάσταση ελαφριάς μέθης : «Νασούλη, να κοιμηθώ απόψε σπίτι σου? ...δεν νομίζω πως θα μπορέσω να πάρω τα πόδια μου μέχρι το δικό μου.»

΄Ηταν παλιό συνήθειο της παρέας από δέκα χρόνια και βάλε που ζούσε στο παλιό ψηλοτάβανο σπίτι να το θεωρούν καταφύγιο διανυκτέρευσης όταν η κατάσταση ξέφευγε από τον έλεγχο όπως σε εφόδους και κυνηγητά της αστυνομίας γιά ναρκωτικά ή εξακρίβωση στοιχείων, όταν κάποιος ήταν λιώμα και δεν μπορούσαν να τον μεταφέρουν σπίτι, γιά κάθε είδους ερωτική συνεύρεση όταν δεν υπήρχε πρόχειρο κάτι άλλο. Ο χώρος προσφερόταν καθώς υπήρχαν εκτός από το δικό του, άλλα δύο ψηλοτάβανα δωμάτια στο υπερυψωμένο ισόγειο και τη σάλα που παρέμεναν άδεια παρά την λιτή επίπλωση, φτιαγμένη από πολυθρόνες, αυτοσχέδια τραπέζια, στρώματα ριγμένα στο πάτωμα και ετερόκλητα αντικείμενα που μάζευε από τα σκουπίδια ή αγόραζε στο γιουσουρούμ. Πόστερ και φυλλάδια από διάφορες εικαστικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις και πορείες-παρεμβάσεις αντιεξουσιαστικών ομάδων στόλιζαν τους μαδημένους τοίχους. Είχε σκεφτεί αρκετές φορές να νοίκιαζε κάποιον απ'αυτούς τους χώρους ενισχύοντας το εισόδημα του, αλλά γρήγορα είχε εγκαταλείψει την ιδέα: δεν εγκατέλειπε την ησυχία και την αυτονομία του γιά κανένα αντίτιμο...

Χάθηκε σε μιά ονειρική ομιχλώδη αναπόληση της πρώτης εγκατάστασης του στην περιοχή, όταν είχε καταφέρει με την δεύτερη προσπάθεια να περάσει στην Φιλοσοφική. ΄Ηταν μόλις είκοσι χρονών και ένιωθε χαμένος και εκμηδενισμένος στην τεράστια άγρια μεγαλούπολη. Τα πρώτα χρόνια όταν ακόμα ήταν ποτισμένος με ιδέες και όνειρα είχε δεί σκηνές στην πλατεία που τον είχαν σοκάρει. Τώρα δεν υπήρχαν και πολλά πράγματα που μπορούσαν να τον τρομάξουν, να τον αγγίξουν ή να τον κάνουν να ονειρευτεί. Τότε είχε γνωρίσει και την Νάνσυ, τρία χρόνια μικρότερη του που το είχε σκάσει από το εύπορο μεγαλοαστικό περιβάλλον της όπου της ετοίμαζαν ήδη έναν ευκατάστατο γαμπρό χωρίς να έχει τελειώσει ακόμα το λύκειο. Είχαν νιώσει αμοιβαία συμπάθεια και έλξη, όχι ερωτική, απλά ταιριάζαν τα χνώτα τους και είχαν γίνει κολλητοί σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Στα χρόνια που περάσαν είχε ζήσει από κοντά πολλά δικά της σκαμπανεβάσματα διάθεσης και αισθημάτων καθώς και το κατρακύλισμα της στα ναρκωτικά και στην ανώφελη εναλλαγή ερωτικών συντρόφων. ΄Εχοντας υιοθετήσει από νωρίς έναν ιδιόρρυθμο και προκλητικό τρόπο εμφάνισης και συμπεριφοράς η Νάνσυ ήταν με λίγα λόγια «το τσουλί της πλατείας». Σήμα κατατεθέν τα κοντά κολημμένα με λάκ μαλλιά που σχημάτιζαν ασύμμετρα μαύρα και κόκκινα καρφιά και τούφες που έπεφταν άτσαλα στο μέτωπο και στους ώμους της. Μαύρα διχτυωτά καλσόν και γάντια, μυτερά μποτάκια, μίνι φούστες, δερμάτινα τζάκετ και περικάρπια με καρφιά συμπλήρωναν το αλλοπρόσαλο λούκ και το έντονο θεατρικό μακιγιάζ. ΄Ηταν ένα καλόκαρδο και ευαίσθητο παιδί-ήταν από τους λίγους που το ήξεραν και είχε προσπαθήσει επανειλημμένα να την τραβήξει από την αδυσώπητη αναμέτρηση με τον εαυτό της.

Επιτέλους είχε φτάσει η σειρά του στην ουρά του ταμείου. ΄Εχωσε βιαστικά την δέσμη με τα χαρτονομίσματα στο ταγάρι, το ασφάλισε καλύτερα φέρνοντας διαγώνια το λουρί μπροστά στον θώρακα και δρασκέλισε την περιστρεφόμενη αλουμινένια πόρτα. ΄Ενιωσε ότι δεν τον κρατάγανε τα πόδια του καθώς είχε κοιμηθεί μόλις δυόμισυ ώρες και θυμήθηκε ότι δεν είχε φάει τίποτα από χθές το μεσημέρι. Χώθηκε βιαστικά στο τυροπιτάδικο στη γωνία. Βγήκε μασουλώντας μιά μακεδονίτικη μπουγάτσα όταν ξεπρόβαλλε μπροστά του η...Ελπίδα. Από νύστα και κεκτημένη ταχύτητα μόλις που πρόλαβε την τελευταία στιγμή να μην πέσει πάνω της. «Νάσο, πως έτσι πρωινός? Σ’έψαξα χθές το βράδυ στο καφέ αλλά μου είπαν πως είχες φύγει κάπως νωρίς.». Πως φωτιζόταν ο μουντός κόσμος του κάθε φορά που την έβλεπε. Δεν ήταν όμορφη, ίσως λίγο μεγαλύτερη του, αρκετά μεγαλόσωμη με φαρδείς και δεμένους γοφούς, φορούσε ριχτά καφτάνια σε ουδέτερα χρώματα και είχε τα ανοιχτοκάστανα μαλλιά της κομένα κοντά. ΄Ενιωσε τέτοια ανακουφιστική αίσθηση οικειότητας μαζί της από την πρώτη στιγμή που την συνάντησε πρίν ένα μήνα. Μιά γλυκιά ζεστασιά απλωνόταν στο σώμα του κάθε φορά που του μιλούσε με την ήρεμη φωνή της, μιά αίσθηση που είχε να νιώσει πολλά χρόνια, σαν να γύριζε σπίτι. Είχε τόσα ωραία πράγματα να διηγηθεί κάθε φορά γιά βιβλία που είχε διαβάσει με υπαρξιακό και φιλοσοφικό περιεχόμενο, αναλύσεις γιά ταινίες και ρεύματα της σύγχρονης τέχνης με τα οποία ερχόταν σ’επαφή μέσω της δουλειάς της. ΄Ηταν μεταφράστρια και είχε γυρίσει πρόσφατα από ένα μικρό διάστημα παραμονής στο Μαρόκο, όπου εργαζόταν στην ελληνική παροικία παραδίδοντας μαθήματα Αγγλικών στα παιδιά των μεταναστών και μεταφράζοντας κείμενα γιά πρεσβείες και άλλους δημόσιους οργανισμούς. Παρακολουθούσε εκστασιασμένος τις περιγραφές της γιά την εξωτική χώρα, τις πορτοκαλόχρωμες ερήμους και τα ατέλειωτα, πολύβουα παζάρια καθώς και τα μουσεία και τις αρχαιότητες που είχε επισκεφθεί. Βρισκόταν εδώ σε κάποιο διάλειμμα από τις δραστηριότητες της προκειμένου να επισκεφθεί τους γονείς της που ζούσαν σε κάποιο διαμέρισμα στην Κυψέλη και σύχναζε τα βράδια στην πλατεία. Στεκόταν κάπως παράμερα από την υπόλοιπη παρέα μην έχοντας και πολλά κοινά σημεία αναφοράς ή θέματα να συζητήσει, αλλά τον Νάσο τον είχε συμπαθήσει από την αρχή. «Θα σε δώ σήμερα?» τον ρώτησε κοιτώντας τον ερευνητικά με τα καστανοπράσινα καλοσυνάτα μάτια της. Εκείνος ανταπέδωσε το βλέμμα πίσω από τα χοντρά μαύρα γυαλιά μυωπίας που φορούσε: «Και βέβαια. Να πούμε στις 7.00 γιά καφέ?».

Συνέχισε να χαμογελάει σ’όλο τον δρόμο της επιστροφής γιά το σπίτι. Γδύθηκε βιαστικά, τάισε το μικρό κουτάβι που είχε στην εσωτερική αυλή και έπεσε ξερός στο κρεβάτι με τον ψηλό θόλο και τις κουρτίνες που είχε φτιάξει ο ίδιος. Γρατσουνίσματα και κλάματα τον ξύπνησαν πίσω από το μάνταλο της φαγωμένης πόρτας της κουζίνας που οδηγούσε στην αυλή. ΄Αρχισε να βλαστημάει γιά την ψυχοπονιάρικη ευαισθησία που τον είχε οδηγήσει να μαζέψει το κουτάβι μιά βδομάδα πρίν από τα σκουπίδια που το βρήκε να κλαψουρίζει, όταν το βλέμμα του έπεσε στο ρολόι που κρεμόταν στον τοίχο της κουζίνας. 18.47 μμ. ΄Ηταν πρωί ή απόγευμα? Ξαφνικά αναπήδησε καθώς θυμήθηκε την Ελπίδα και το ραντεβού τους.

Πλησίαζε στο μέρος που είχαν ορίσει όταν είδε τον Σπύρο, παλιό φίλο να κάθεται μελαγχολικός στο πεζούλι του μαγαζιού με τις αντίκες που βρισκόταν δίπλα στο καφέ. Χαιρέτησε βιαστικά και ετοιμαζόταν να δρασκελίσει το κατώφλι όπου τον περίμενε η Ελπίδα όταν ο Σπύρος τον σταμάτησε: «Τα έμαθες γιά την Νάνσυ?». Το βήμα του έμεινε μετέωρο. «Τι έγινε με την Νάνσυ?». -«Μα που ήσουν όλο το πρωί και το μεσημέρι? ΄Εγινε χαμός...Την βρήκε η συγκάτοικος της λιπόθυμη...πρέπει να το χόντρυνε αυτή την φορά γιατί την μετέφεραν αμέσως με ασθενοφόρο και ακόμα δεν μπορούν να μας δώσουν πληροφορίες άν διέφυγε τον κίνδυνο. Είναι και κάποια παιδιά δικά μας εκεί και περιμένουν μήπως μάθουν κάτι.» Το μυαλό του δούλευε πυρετωδώς καθώς τον είχε λούσει κρύος ιδρώτας από την αναστάτωση. ΄Ηθελε να βάλει φτερά στα πόδια του γιά να φτάσει μιά ώρα γρηγορότερα στο νοσοκομείο ενώ μέσα τον περίμενε η Ελπίδα και δεν ήθελε να την χάσει.

Μπούκαρε σαν κυνηγημένος στο καφέ και την είδε να τον περιμένει χαλαρή και χαμογελαστή στο γωνιακό τραπέζι δίπλα στις κονσόλες με τα βίντεο γκέιμς. Η έκφραση της άλλαξε μόλις κατάλαβε την αγωνία του. «Ελπίδα, κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει στην φίλη μου την Νάνσυ, την έχεις συναντήσει νομίζω. Είναι στο νοσοκομείο, πρέπει να φύγω αμέσως γιά κεί. Θα με συγχωρήσεις ? Μπορούμε να συναντηθούμε λίγο αργότερα κατά το βραδάκι, ίσως στις 10.00. Θα ήθελες να έρθεις στο σπίτι μου; Το θυμάσαι πιστεύω, είχες έρθει με την παρέα κάποια φορά τις προάλλες.». Μιά ελαφρή απογοήτευση ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο της. Η Ελπίδα δεν είχε καταφέρει να διευκρινίσει το είδος της σχέσης που τον συνέδεε με την άλλη κοπέλα. Του απάντησε με κάποια θλίψη: «Εντάξει, θα σε περιμένω εκεί». ΄Ενα σπασμωδικό χαμόγελο συγκατάνευσης σχηματίστηκε στο πρόσωπο του καθώς γύρισε την πλάτη και απομακρύνθηκε τρέχοντας γιά την έξοδο.

Είχε φτάσει κιόλας στη στάση του λεωφορείου όταν ένιωσε τη δόνηση του κινητού του μέσα από την τσέπη του. Το άρπαξε βιαστικά. -«΄Ελα ρε μεγάλε» άκουσε τη φωνή του Κωστή, «είναι καλά το κορίτσι μας άν και μας τρόμαξε στ’αλήθεια αυτή τη φορά. Σε ψάχναμε από νωρίς το μεσημέρι, που ήσουν?» «Μπορώ να τη δώ?» -«΄Οχι απόψε, απλώς βγήκε ο γιατρός και μας καθησύχασε.Αύριο το πρωί.» -«Εντάξει, ευχαριστώ ρε φίλε που με ενημέρωσες». Ξανάχωσε το κινητό στη θέση του, ενώ μιά βαθιά ανάσα ανακούφισης έβγαινε από τα πνευμόνια του.

Στάθηκε μετέωρος στο λυκόφως ενώ το πολύχρωμο πλήθος που τον τριγύριζε χωνόταν σε μαγαζιά, καφέ και κινηματογράφους. Το μάτι του έπεσε σ’ένα ταξιδιωτικό γραφείο στο απέναντι πεζοδρόμιο και μιά διαφημιστική αφίσα στην βιτρίνα γιά μιά προσφορά ταξιδιού γιά το Μαρόκο. Πήρε ανυπόμονα το δρόμο της επιστροφής...Θα την προλάβαινε ακόμα στο μπαράκι? -«Ελπίδα...» πρόφερε με λαχτάρα το όνομα της καθώς καθόταν στην πάνινη καρέκλα δίπλα της. -«Νάσο, τι συνέβει γιατί ξαναγύρισες?» -«Πότε επιστρέφεις στο Μαρόκο?» -«Ετοιμάζομαι αυτή τη βδομάδα...γιατί?» -«Χωράει άλλος στο ταξίδι σου?». Τώρα το χαμόγελο της ήταν πλατύ και λαμπερό: -«Χμ,...δεν ξέρω αλλά νομίζω πως κάτι μπορούμε να σκεφτούμε γι’αυτό.»...

*Προσχέδια γιά τους χαρακτήρες του "Μαρόκο" (Νάσος-Φρίμπης, Νάνσυ)

*Δημοσιευμένο στο "΄Οσο κρατάει ένας καφές" Φεβ.2007

Πέτραινα

2008-11-18T13:13:00.000-08:00

Η Φωτεινή χώθηκε στο κελλάρι, τελευταία στιγμή, λίγο πρίν φτάσουν οι επισκέψεις γιά να ξετρυπώσει μιά από τις μποτίλιες με το τσίπουρο. Μάτσα και πλεξούδες από σκόρδα, κρεμμύδια και πιπεριές κρεμόντουσαν ψηλά από το ταβάνι, πάνω από το κεφάλι της, ενώ στα ράφια ήταν αραδιασμένα με τάξη, γιάλες με τουρσιά, δοχεία με παστό χοιρινό, πάνω από τους τενεκέδες με τα τυριά και τα λάδια. Από το μοναδικό παράθυρο του υπογείου δεμένο με σιδεριές έμπαινε λιγοστό φώς ίσα να τη βοηθάει να κάνει τη δουλειά της.

Είχε ξυπνήσει από τα χαράματα όπως κάθε μέρα, μα σήμερα είχε ένα λόγο περισσότερο με τόσους μοσαφιραίους που περίμενε. Οχτώ παιδιά, βγαλμένα από τα σπλάχνα της κι ένα που άφησε στον άνδρα της η μακαρίτισσα, η πρώτη του γυναίκα εννιά. Μα το’χε μεγαλώσει κι εκείνο στην ποδιά της με φροντίδα κι αγάπη περισσή, αφού στερήθηκε το έρμο τη μάνα του στην τρυφεράδα της παιδικής του ηλικίας. Τσαγκάρης εκείνος, είκοσι πέντε χρόνια μεγαλύτερος, ομορφάντρας, προκομμένος και νοικοκύρης. Είχαν χτίσει το μικρό τσαρδί τους με τα ίδια τους τα χέρια με πέτρες και λάσπη από την ποταμιά και τα’φερναν βόλτα όπως μπορούσαν δουλεύοντας σκληρά.

Δεκάξι εκείνη είχε γκαστρωθεί στο πρώτο τους αγόρι, μα δεν παράτησε ούτε τη δουλειά στα χωράφια και στους μπαξέδες, ούτε το νοικοκυριό της. Γέννησε όρθια μπροστά στο τζάκι ενώ την στηρίζανε οι συνυφάδες της και η Μαλάμω, μαμή του χωριού έμπειρη και γνωστικιά της έδινε οδηγίες να σπρώχνει προς τα κάτω και να μη σφίγγεται, περιμένοντας με τα χέρια ανοιχτά να πιάσει το μωρό. Δεν πέρασε ένας χρόνος κι ήρθε κι η μεγάλη της κόρη με τον ίδιο τρόπο. Μα σαν κατάλαβε τρείς μήνες μετά πως καινούργιο παιδί φύτρωνε μέσα της, άρχισε να σκάβει σαν τρελλή, να πηδάει φράχτες και να σκαρφαλώνει πλαγιές γιά να το ξεριζώσει. Την κυνηγούσε όμως η αμφιβολία και η ενοχή γιά τις πράξεις της και δεν μπόρεσε να μην ανοίξει την καρδιά της στον εξομολόγο μιά από τις επόμενες Κυριακές στην εκκλησία.
«Ούτε να το ξανασκεφτείς κυρά μου. Αυτά είναι δώρα του Θεού και τα ευλογούμε, δε τα ποδοπατούμε»

Και δεν το ξανασκέφτηκε ποτέ. Και τώρα έκανε το σταυρό της γι’αυτό. Είχαν ακολουθήσει κι άλλες γέννες, μία σχεδόν κάθε χρόνο, και τώρα πιά τα βλαστάρια της είχαν γίνει αποδοτικά εργατικά χέρια. Οι κοκκώνες της στο σπίτι και στο μποστάνι και οι λεβέντες της πρίν καλά-καλά κλείσουν τα 10 τους χρόνια λιλιπούτειοι βοσκοί στα βουνά και καλλιεργητές στα χωράφια. Κι ας είχε χαθεί εντωμεταξύ εκείνος ο καλός άνθρωπος που μαζί του τόσο όμορφα τα νοικοκύρεψε όλα. ΄Ενα βράδυ πλάγιασε δίπλα της, έκλεισε τα μάτια του και δεν τα ξανάνοιξε.

Βγήκε κλειδώνοντας το μάνταλο της άγριας φαγωμένης πόρτας. ΄Αχ, καημένη Μαριγούλα. Θεία της αγαπημένη, αδερφή της μάνας της, ήταν εκείνη που της είχε κάνει το προξενιό με τον Πέτρο της, ορμηνεύοντας την σα γυναίκα προς γυναίκα.«Τι κι άν είναι μεγάλος; Καλός άνθρωπος να’ναι και προκομμένος, και να σ’αγαπάει. Και το κορίτσι του να τ’αγαπήσεις σα δικό σου. Αυτό είναι όλο ψυχή μου, τι άλλο;». Και την είχε ακούσει κατά γράμμα. Δεν τον είχε ερωτευτεί ποτέ τον χηρευάμενο, μα τον εκτίμησε και τον αγάπησε πολύ στα χρόνια που έζησαν μαζί.
Είχαν περάσει κοντά 20 χρόνια από τότε και η θεία Μαριγώ, μεγάλη πιά στα χρόνια, είχε σκοτωθεί την προηγούμενη βδομάδα, καθώς πήγαινε με τη στάμνα στη πηγή. Είχε παραπατήσει στο μονοπάτι στην πλαγιά και είχε πέσει τέσσερα μέτρα πιό χαμηλά, που ήταν αρκετά γιά να την αφήσουν στον τόπο.

Τινάχτηκε εγκαταλείποντας την αναπόληση. ΄Επρεπε ν’αρχίσει να ψήνει τους καφέδες. Τους άκουγε κιόλας να μπαίνουν στην αυλή της πίσω από τον ξύλινο φράχτη. Μιά τελευταία ματιά στην Λίρα, το αγαπημένο της μουλάρι κι επέστρεφε στην κουζίνα της. Ευλογημένο, υπέροχο ζωντανό. Το είχε μαζέψει βρέφος ακόμα, μόνο του κάτω στη ρεματιά και πληγωμένο, κι είχε γίνει αχώριστος σύντροφος της οικογένειας. Νεροκουβαλήματα, δουλειές στο χωράφι, μεταφορικό μέσο γιά τα παιδάκια της, όλα εκείνο. Είχε πέσει τον τελευταίο χρόνο και δεν τουβαζε πιά δουλειές που να το κάνουν να βαρυγκομάει, το φρόντιζε λίγο περισσότερο τώρα, όσο πλησίαζε το τέλος.Καθώς ανέβαινε την πέτρινη σκάλα του μεγάλου πιά, με τις προσθήκες τόσων ετών, σπιτιού, γιά να χωρέσει τα όλο και αυξανόμενα μέλη της οικογένειας, έριξε μιά τελευταία ματιά στις κότες. Θα τις τάιζε μετά και θα πότιζε και το μπαξέ της. Ντομάτες, μελιτζάνες, κολοκύθια και όλα του θεού τα καλά, φτιαγμένα από τα μικρά μα δυνατά της χέρια.

Ο κόσμος είχε στρωθεί στο πέτρινο πεζούλι στη μέση της αυλής. Σόγια, βαφτιστήρια, όλο το χωριό σχεδόν, όλοι την αγαπούσαν τη Μαριγώ. ΄Ηταν άξια γυναίκα, μα κι ακριβοδίκαιη και σφιχτοχέρα. Δε χαλάλιζε το κομπόδεμα που είχε συγκεντρώσει με τη βελόνα, γιά να παντρέψει τις κόρες της με χίλια βάσανα. Είχε προικίσει τη μεγάλη δεκαπέντε χρόνια πρίν, μα τζάμπα ο κόπος με τον αχαϊρευτο που είχε στραβωθεί κι είχε πάρει γι’άντρα της. Ο Γώγος...Ρέμπελος, γρουσούζης, είχε φάει κιόλας το χωραφάκι εκείνο ψηλά στον Αη-Λιά, σε πιώματα και ακολασίες, δήθεν πήγαινε στην πόλη να φέρει εμπορεύματα γιά το παλιομάγαζο του, γεμάτο χρέη. Κι αυτή η καημένη η ξαδέρφη της, η Μάρω η γυναίκα του, στόμα είχε και μιλιά δεν είχε. Τι να κάνει με το λαχείο που της είχε τύχει;

Μα είχε την ευτυχία ν’αποκτήσει δύο κορίτσια ζάχαρη πολύ νωρίς και ν’αφιερωθεί σε κείνα. ΄Ενιωσε το στομάχι της να σφίγγεται καθώς σκέφτηκε πως έπρεπε ν’αποκαλύψει στην ξαδέρφη της το μυστικό που μοιραζόταν τόσα χρόνια με την συγχωρεμένη τη θειά της. Δυό κορίτσια είχε η Μαριγώ μα πιότερο κι από κείνα αγαπούσε κι εκτιμούσε τη Φωτεινή, ανιψιά μα και ψυχοκόρη. Εκείνη την είχε μεγαλώσει σαν έφυγε η μανούλα της. Στον ΄Αη Λιά είχε γίνει το μνημόσυνο γιά τα εννιάμερα πάνω από το σπίτι της Φωτεινής, δέκα λεπτά δρόμο με τα πόδια. Εκείνη είχε παρακαλέσει τις ξαδέρφες της ο κόσμος να μαζευτεί μετά στο δικό της κονάκι γιά τους καφέδες και τα ποτά.

Καθώς έβγαινε με τον δεύτερο δίσκο να τρατάρει τον κόσμο και γλυκό καρύδι μαζί, έπεσε πάνω στον τρισκατάρατο –«Τι έγινε ξαδέρφη; Ζωή σε λόγου μας. ΄Ηταν άξια γυναίκα, αν και λίγο γκρινιάρα η συγχωρεμένη». Η Φωτεινή μουρμούρισε κάτι με σφιγμένα δόντια και συνέχισε το δρόμο της. Καθώς ξανάμπαινε στο κουζινάκι της αντίκρυσε από το παράθυρο το σακάκι του, κρεμασμένο σ’ένα δέντρο στο πίσω μέρος της αυλής που ήταν το αποχωρητήριο. Τι το άφησε εκεί ο καταραμένος; Άνοιξε την πίσω πόρτα του πλυσταριού και βγήκε να το μαζέψει. Μα καθώς το άρπαξε βιαστικά κάτι ξέφυγε από τη τσέπη και προσγειώθηκε στις πλάκες. Η Φωτεινή το σήκωσε κι απόμεινε να το κοιτάζει χαζεμένη. Γρήγορα ξαναβρήκε τον ειρμό της, κι αλλάζοντας γνώμη, το κρέμασε πάλι στη θέση του.

Τα παιδιά είχαν βρεί παιχνίδι τις κότες στην αυλή. «Φύγετε από δώ θα σας καταχερίσω» τους είπε απειλώντας τα με την τσιμπίδα γιά τα κάρβουνα. ΄Ετσι ήταν και με τα δικά της τα παιδιά. Τρυφερή μα και σκληρή συνάμα.

Καθώς πλησίαζε να μαζέψει τα πρώτα φλυτζάνια και ποτήρια άκουσε την κουβέντα του Γώγου: -«Καλή γυναίκα η μακαρίτισσα. Εγώ πάντα το έλεγα στη Μάρω μου. Κι άς κατσούφιαζε εκείνη άμα λογοφέραμε καμμιά φορά, έ δε βαριέσαι, άνθρωποι είμαστε.» Από δίπλα κι η ξαδέρφη κουνούσε το κεφάλι της με τις ρήσεις του άνδρα της, κρατώντας αγκαλιά τη μικρή αδερφή της που είχε μόλις κλείσει τα είκοσι. Η Φωτεινή ένιωσε το αίμα να της ανεβαίνει στο κεφάλι. Στάθηκε μικροσκοπική κι αδύνατη, με σφιγμένες γροθιές και σκαμένο πρόσωπο μπροστά του και είπε μόνο μιά φράση: -«Γώγο, εσύ τη σκότωσες τη θειά μου» -«Τι είπες κυρά Πέτραινα;...Με τα καλά σου ξεστομίζεις τέτοιες κουβέντες; Ρε που έμπλεξα με το τρελλόσογο σου», είπε με θυμό στη γυναίκα του. «Αμ, βέβαια βαρεμένη κι αλαφροϊσκιωτη σε ποιόν θα ‘μοιαζες, το αίμα βλέπεις». Η Μάρω είχε ασπρίσει κοιτάζοντας μιά τον άνδρα της και μιά τη μεγαλύτερη ξαδέρφη, προσπαθώντας να καταλάβει. «Εσύ σκότωσες τη θειά μου. Αλλιώς δε θα κουβάλαγες στο σακάκι σου το κλειδί από το κασελάκι της με τις λίρες. «Τι λές κυρά μου, το βρήκα πάνω της όταν τη μαζέψαμε από τη ρεματιά και το φύλαξα μην παραπέσει».–«Και στη ξαδέρφη μου γιατί δε το’δωσες; Γιατί δεν της είπες τίποτα; Μάνα της ήτανε! Μα ούτε κι εκείνη ήξερε γιά τις οικονομίες της, καθώς φαίνεται, μόνο εσύ ένας θεός ξέρει πως το’μαθες και βρήκες τρόπο να φέρεις σε ρέγουλα τα χρέη σου. Γιά τη μικρή της τα μάζευε, την κουνιάδα σου, την Ευτέρπη, να την καλοπαντρέψει και μόνο εγώ το γνώριζα. Μου’το χε εξομολογηθεί, γιά να’χω το νού μου, μπάς και προκύψει κάνα κακό, λες και το’ξερε».-«Δεν θα κάτσω άλλο ν’ακούω τις μωρίες της ξαδέρφης σου. Λοιπόν μαζέψτε τα, γυρίζουμε σπίτι», είπε ο Γώγος στη Μάρω.
΄Εκανε νευριασμένος μερικά βήματα στην αυλή προς τον φράχτη. Οι δύο γυναίκες σηκώθηκαν αγκαλιασμένες ακόμα, αλλά σε μιά στιγμή αλλάζοντας γνώμη σαν να ήταν ένα σώμα, ξαναπήραν τη θέση τους στον πέτρινο πάγκο.

Ο Γώγος είχε φτάσει στο μονοπάτι, όταν κατάλαβε ότι κανένας δε τον ακολουθούσε. Στράφηκε πάλι στο σπίτι κι είδε ένα συμπαγές ακίνητο σιωπηλό πλήθος που δεν φαινόταν να αναπνέει καν, τα πάντα είχαν πετρώσει.΄Ολων τα μάτια ήταν στραμμένα πάνω του. Μάτια ακίνητα, παγωμένα, χωρίς έλεος...
΄Εψαξε με απόγνωση, αλαφιασμένος, ανάμεσα σ’αυτή τη πυκνή μάζα το πρόσωπο της γυναίκας του και στράφηκε με μιά μικρή υπόνοια ελπίδας προς το μέρος της:
«Μάρω μου δεν πιστεύεις τις φαντασιοπληξίες της ξαδέρφης σου; Αφού το ξέρεις ποτέ της δε με χώνεψε. ΄Ελα σήκω να πάμε στο σπίτι μας»
Μα εκείνη δε σάλεψε καν, ούτε τα βλέφαρα της δεν κουνηθήκανε. Οι δυό γυναίκες και μία η Φωτεινή τρείς είχαν όλες το ίδιο πέτρινο βλέμμα, πέτρινο σαν το παλιό μεγάλο σπίτι…

Δημοσιευμένο στο "Γραμμένα στην παλάμη" (2008)

Εδώ θα μείνω...

2008-11-13T10:26:00.000-08:00

Να αγκαλιάζω
την γκρίζα ανάσα της πόλης
που την αφήνει πάντα άδεια...

Λιωμένο τζήν
και λάμψεις μετάλλου
σε μαύρα φαγωμένα
πέτρινα σκαλοπάτια

Εδώ θα μείνω...

Μέσα σε
γκριζογάλανους καπνούς
να σκέφτομαι...

...σε πορτοκαλόχρωμες
ακτίνες του ήλιου
να ονειρεύομαι...

...με της καρδιάς τους
ζαλισμένους χτύπους
να μεθάω...

...Χρόνος;;; Τόπος;;;
...όχι!!! τώρα...
δε θέλω
άλλες ερωτήσεις...

...λαχτάρα της θύμησης
πόθος της σκέψης...
...Ψυχής λαχάνιασμα...

Εδώ θα μείνω...

Μέσα μου μόνο...
του είναι μου
ο πιό λαμπερός ήλιος
να πυρώνει...το πρόσωπο...
το κορμί...
Εσύ....

Από την ποιητική μου συλλογή "Εδώ θα μείνω"

Μιά...άλλη Πηνελόπη (last part)

2008-11-04T09:48:00.000-08:00

Διέκρινε ανέλπιστα ένα σοβαρό, νηφάλιο αντρίκιο βλέμμα με δυό καθαρά γαλάζια μάτια να την παρακολουθεί με ανυπόκριτο ενδιαφέρον και σεβασμό. Ο Αντήνοος. Τι ανακούφιση! Παίρνοντας δύναμη από τη ματιά του και την ζεστασιά που απλώθηκε μέσα της προχώρησε με πιό χαλαρό βηματισμό, νιώθοντας την ένταση να υποχωρεί, προς το κενό που σχηματιζόταν ανάμεσα στα τραπέζια, και στάθηκε εκεί μεγαλόπρεπη με τα κοσμήματα, τις πόρπες και το στέμμα ν’αντανακλούν το φώς των πυρσών.

«Ησυχία! Η Βασίλισσα θέλει ν’ανακοινώσει κάτι», φώναξαν οι άνθρωποι του παλατιού στο πολύχρωμο πλήθος.

-«΄Ακουσα τις προτάσεις σας και θα ήθελα να έχω κάποιο χρόνο να τις σκεφτώ με την ησυχία μου και να μπορέσω να σας απαντήσω. Στο διάστημα που θα μεσολαβήσει επιθυμώ ν’αποχωρήσετε από το παλάτι μου και να περιμένετε την ανακοίνωση της απόφασης μου, ακόμα κι άν αυτή είναι να παραμείνω μόνη μου στο Βασίλειο της Ιθάκης, μέχρι την επιστροφή του συζύγου μου».

΄Ενα βουητό σηκώθηκε στην αίθουσα: -«Μα, τι λές Βασίλισσα μου. Ο Οδυσσέας είναι νεκρός! Τι μπορεί να τον κρατά μακριά από την γυναίκα, τον γιό του και την διακυβέρνηση της χώρας του, επτά ολόκληρα χρόνια;»

-«Αυτά είχα να πώ και ζητώ να σεβαστείτε την απόφαση μου».

Γύρισε την πλάτη της αργά και με τις γυναίκες της στο κατόπι της, αποχώρησε γιά τα διαμερίσματα της.

Μπαίνοντας στο δώμα της αντίκρυσε το κρεβάτι τους που εκείνος είχε φτιάξει με τα ίδια του τα χέρια λίγο καιρό μετά τον γάμο τους. Δεν άντεχε πιά ούτε στιγμή την παραμονή της σ’εκείνο τον χώρο, φορτισμένο με τόσα συναισθήματα και αναμνήσεις. Βγήκε πάλι στην βεράντα, ενώ η νύχτα είχε ρίξει πιά το σκοτεινό πέπλο της σκεπάζοντας το νησί και κατέβηκε την εξωτερική σκάλα που οδηγούσε στον κήπο. ΄Εκατσε κοντά στο συντριβάνι κι άφησε τα δάκρυα να κυλήσουν με ανακούφιση. ΄Ακουσε το τρίξιμο των θάμνων πριν γυρίσει αλαφιασμένη και αντικρύσει την αρρενωπή θωριά του ξαφνικού επισκέπτη.

–«Αντήνοε»...ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιό γρήγορα όχι μόνο από το ξάφνιασμα μα και από κάτι άλλο που από καιρό είχε καταλάβει, αλλά δεν ήθελε να παραδεχτεί ούτε στον ίδιο της τον εαυτό.

–«Πηνελόπη, τι σου συμβαίνει...φαίνεσαι τόσο σαγηνευτικά εύθραυστη, τόσο αδύναμη...», είπε χαιδεύοντας απαλά με τ’ακροδάχτυλα του τα δάκρυα στα μάγουλα της.

-«Ε, λοιπόν, δεν είμαι!» είπε σκουπίζοντας τα μάτια της και τρέμοντας από θυμό. «Ούτε αδύναμη, ούτε καρτερική ούτε...εύκολη λεία»

-«Δεν εννοούσα αυτό...μα...συγχώρεσε με, δεν πειράζει..» είπε κατεβάζοντας το κεφάλι και γυρίζοντας να φύγει.

-«Μη φεύγεις...», τον σταμάτησε εκείνη ακουμπώντας την παλάμη της στο βαθούλωμα της ραχοκοκκαλιάς του

-«Τι σε βασανίζει καλή μου Βασίλισσα;» είπε εκείνος χαμηλώνοντας το πρόσωπο του πολύ κοντά στο δικό της, γιά να συναντήσει το βλέμμα της.

Επιθυμία...!, ναι, αυτό ένιωθε , να κυλά ορμητικά στις φλέβες της σαν κατακκόκινο κρασί...να την μεθάει...Είχε ξεχάσει πως ήταν: Να επιθυμείς επιτέλους ένα ζωντανό σώμα κι όχι κάποια στοιχειωμένη θύμηση. Κι όμως...δεν της θύμιζε καθόλου τον άντρα της. Σήκωσε κι εκείνη το δικό της και τον αντίκρυσε θαρρετά.

-«Η απόφαση που είμαι υποχρεωμένη να πάρω» του απάντησε.

-«Εγώ θα την σεβαστώ, οποιαδήποτε κι αν είναι, το ξέρεις».

-«Ναι,...γιά σένα είμαι σίγουρη».

-«Δεν είναι εύκολο ν’αντικαταστήσει κανένας στην καρδιά σου τον Οδυσσέα, το ξέρω, μα όσο μ’αφορά θα παλέψω μ’όλες μου τις δυνάμεις».

Του χαμογέλασε κι αφέθηκε να ακουμπήσει το κεφάλι της στο δυνατό στέρνο του...

ΤΕΛΟΣ

Μιά...άλλη Πηνελόπη

2008-10-31T11:05:00.000-07:00

΄Εστεκε μόνη, ντυμένη στα λευκά, ανάμεσα στις δύο μαρμάρινες κολώνες του εξώστη και ατένιζε πάλι το πέλαγος όπως κάθε δειλινό. Είχε μάθει πιά απ’έξω όλες τις ιδιοτροπίες του.
Πότε φουρτουνιασμένο, θολό και πότε καθάριο με γαλάζιες και ασημένιες πινελιές που συναντούσαν τις μώβ-μπλαβί του ουρανού.
Η ατέλειωτη θλίψη βάραινε όπως πάντα την καρδιά της τα τελευταία 17 χρόνια. Κάθε μέρα την ίδια πάντα ώρα, την πιό αγαπημένη της, έπαιρνε την θέση της στην βεράντα, επιθυμώντας μόνο την μοναξιά και την γλυκιά μελαγχολιά που της γεννούσε το φώς της μέρας που έπεφτε, δίνοντας αυστηρές διαταγές να μήν την ενοχλήσει καμμιά από τις γυναίκες της συνοδείας της.΄Ετσι και σήμερα...ήθελε να σκεφτεί απερίσπαστη, να βυθιστεί στον εαυτό της.

Ο Οδυσσσέας έλειπε πιά τόσο καιρό, ούτε θυμόταν πιά από πότε. Η ανάγκη της γιά κείνον την έπνιγε. Δεν έφευγε από το μυαλό της ούτε μιά στιγμή, ούτε κάν στον ύπνο της. Εκλιπαρούσε την ΄Ηρα να τον στείλει τουλάχιστον στα όνειρα της, γιά να μπορέσει να τον δεί γιά λίγο. Τις νύχτες χάιδευε το κορμί της, όμορφο και λυγερό ακόμα παρά τα 35 της χρόνια κάτω από το γαλάζιο αραχνούφαντο νυχτικό. Είχαν περάσει αιώνες από πότε που είχε να νιώσει το αντρικό χάδι του καί την ζεστή ανάσα του στο πρόσωπο της, να γείρει το κεφάλι της στον ώμο του, αφού είχε ενωθεί μαζί του με τόση έκσταση, να δεί την επιθυμία και τον θαυμασμό στο πρόσωπο του όχι μόνο τις ώρες που την έπαιρνε αγκαλιά στην κλίνη τους, αλλά κι όταν ετοιμαζόταν και στολιζόταν με τις ώρες γιά κείνον. Συνήθεια που διατηρούσε ακόμα, εκτελώντας την ίδια πάντα ιεροτελεστία μπροστά στον καθρέφτη της σαν εκείνος να μην είχε φύγει ποτέ. Σαν να ήταν εκεί, πάντα παρών, και θα έμπαινε από στιγμή σε στιγμή, να διαβάσει τον πόθο στα μάτια του, να εκθειάσει την ομορφιά της και να της εκδηλώσει γι’άλλη μιά φορά την αγάπη του.

΄Ηξερε πως ο πόλεμος που της τον είχε στερήσει με τόση οδύνη, είχε τελειώσει εδώ κι εφτά χρόνια. Τι τον κρατούσε ακόμα μακριά της; ΄Ηταν ζωντανός, το ένιωθε βαθιά μέσα της, δεν αμφέβαλλε ούτε στιγμή γι’αυτό, παρά τις κάποιες αβέβαιες, συγκεχυμένες πληροφορίες που κάποιοι καλοθελητές, μαντατοφόροι της έφερναν κατά καιρούς . ΄Αν του είχε συμβεί οτιδήποτε θα το είχε καταλάβει πριν της το πούν. Τους συνέδεε μιά λεπτή, αόρατη κλωστή που ξεπερνούσε τα όρια αυτού του κόσμου και τίποτα δεν μπορούσε να το παραβιάσει αυτό..

Μιά γυναίκα διέσχισε την πλακόστρωτη βεράντα που πλαισιωνόταν από πιθάρια με γιασεμιά, παραβαίνοντας τις εντολές της. Γύρισε ενοχλημένη κι αντίκρυσε την ΄Αλκηστη. «Κυρά μου συγχώρα με, μα ήρθαν πάλι και σε γυρεύουν» της ανήγγειλε με την αποδοκιμασία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της. Το γνωστό μπουλούκι των υποψήφιων συζύγων της είχε συγκεντρωθεί πάλι στην επιβλητική σάλα όπως κάθε βράδυ τον τελευταίο χρόνο. ΄Επρεπε να σφίξει τα δόντια και να παίξει τον ρόλο της με κάθε τίμημα. ΄Εγκατέλειψε δυσανασχετώντας την θέση της στο πέτρινο παγκάκι και διέσχισε το δώμα της ρίχνοντας μιά τελευταία ματιά στον καθρέφτη. Τίποτα στο πρόσωπο της δεν φανέρωνε την εσωτερική αγωνία της, το δράμα που ζούσε. Ο χρόνος δεν την είχε αγγίξει...έχοντας γράψει όμορφα στο πρόσωπο της κι άς είχε ένα γιό που πλησίαζε πιά τα 18.΄Ηταν ακόμα πιό ωραία κι επιθυμητή από τότε που την είχε ερωτευτεί εκείνος, στα μικράτα της.

Η οχλοβοή έφτασε στ’αυτιά της πρίν ακόμα αρχίσει να κατεβαίνει τις σκάλες που οδηγούσαν στο πρώτο επίπεδο του ανακτόρου. Γουρούνια, την πολιορκούσαν πρόστυχα, θωρώντας την με πονηρό, λαίμαργο ύφος, γεμάτο υπονοούμενα, προσπαθώντας να την πείσουν πως εκείνος είχε χαθεί γιά πάντα. Κι εκείνη τους ατένιζε αγέρωχα και υπεροπτικά όπως άρμοζε σε μιά βασίλισσα, απαντώντας πως άν κάτι τέτοιο είχε συμβεί εκείνη θα το γνώριζε πρώτη απ’όλους.
Είχαν εντείνει τις οχλήσεις τους τον τελευταίο καιρό, πιέζοντας την να διαλέξει κάποιον απ’όλους γιά σύζυγο της. Δεχόταν παθητικά τα καμώματα τους, κρύβοντας με δυσκολία τα συναισθήματα της ακόμα κι απ’τον ίδιο τον γιό της. Ο Τηλέμαχος ήταν πιά ένα ψηλό, ξανθό παληκαράκι, που της θύμιζε τόσο πολύ τον πατέρα του, και το αίμα του έβραζε. Η Πηνελόπη δεν ήθελε να καταλάβει την στεναχώρια της, μήπως του μπούν τίποτα ιδέες και μπλέξει σε φασαρίες, θέτοντας την ζωή του σε κίνδυνο.
Γιατί οι περισσότεροι ήταν εύρρωστοι άντρες και ικανοί πολεμιστές με ωραία, γυμνασμένα σώματα, που άθελα της σύγκρινε με εκείνο του αγαπημένου της, αποτέλεσμα της πολύχρονης στέρησης, που κάποιες ζεστές νύχτες την οδηγούσε στην ακροθαλλασιά, να βυθίζει τα πόδια ή και ολόκληρο το σώμα της στα κύματα, επιζητώντας ν’απομακρύνει τις ανίερες σκέψεις που παρά τη θέληση της τρύπωναν στο κεφάλι της.

Είχαν πάρει τις θέσεις τους γύρω από τα μεγάλα ξύλινα τραπέζια και είχε αρχίσει κιόλας η παρέλαση των εκλεκτών εδεσμάτων σε χάλκινους δίσκους και πιατέλες ενώ το κρασί έρεε άφθονο στους κρατήρες, που σήμαινε ότι σε λίγο θ’άρχιζαν πάλι οι παρεκτροπές των απρόσκλητων καλεσμένων, με πρώτα θύματα τις δούλες του αρχοντικού. ΄Επρεπε να έχει το νού της, να ειδοποιήσει τους άντρες της φρουράς, χωρίς να την καταλάβει ο Τηλέμαχος.
Νεκρική σιγή απλώθηκε στην αίθουσα καθώς η συνοδεία της ανήγγειλε τον ερχομό της: «Η βασίλισσα!!!». Στήριξε γερά το κεφάλι της στους ώμους, τεντώνοντας τους μυώνες του λαιμού και της πλάτης, μέχρι που ένιωσε νεύρα και φλέβες να τινάζονται, ενώ την έπνιγε η αγωνία και ο φόβος. Το πρόσωπο της ήταν μιά παγερή, ανέκφραστη μάσκα. Προσπάθησε να βρεί ανάμεσα σ’όλα αυτά τα άπληστα πρόσωπα, διψασμένα γιά δύναμη και πεινασμένα γιά κείνη, κάτι ή κάποιον ν’αρπαχτεί. Ήταν μιά συμπαγής μάζα εχθρών και δεν φαινόταν να υπάρχει καμμιά ελπίδα διαφυγής από την πίεση τους και τον εξαναγκασμό να πάρει τις αποφάσεις της, με πρόσχημα την τήρηση της τάξης στο ακέφαλο βασίλειο και την συνέχιση της δυναστείας. Τα έβαλε με την μοίρα και την γυναικεία φύση της, που την είχαν καταδικάσει να πρέπει να δείχνεται αδύναμη κι εξαρτημένη, ενώ δεν της έλειπε το μυαλό και οι ικανότητες να κυβερνήσει. Διέκρινε ανέλπιστα ένα σοβαρό, νηφάλιο αντρίκιο βλέμμα με δυό καθαρά γαλάζια μάτια να την παρακολουθεί με αληθινό ενδιαφέρον και σεβασμό. Ο Αντήνοος......(συνεχίζεται)

Χορεύοντας...

2008-10-30T07:32:00.000-07:00

Χορεύοντας...
Σ'αυλάκια της θύμησης
που η μνήμη χαράζει...
...στις ασημένιες κορδέλλες
του φεγγαριού στην άσφαλτο...

Χορεύοντας...
σ'ανάμνηση αδιάβατων πόθων...
με δάκρυα γι' αναπνοές

Χορεύοντας στους δρόμους
χωρίς φόβο ή προσδοκία πιά...
με μουσική μόνο τους χτύπους
της καρδιάς μου...

χωρίς ρούχα
που δεν είναι δικά μου...
Χορεύοντας χωρίς θεατές...

Μέσα μου...

Χορεύοντας...
μπροστά σε γυάλινα είδωλα
με μάτια μαγεμένα...
χορεύοντας γιά μένα...

Dancing with tears in my eyes-Ultravox

Από την ποιητική μου συλλογή "Εδώ θα μείνω"